~

Κατανόηση

2012-02-06T07:20:00.003+02:00

Γιατί εμένα οι γυναίκες της ζωής μου,
ήταν σκέψη στο μυαλό μου πριν ακόμα τις γνωρίσω,
και στης σκέψης μου την παύση απ' την πνοή μου
είχα μάθει καλά ποιο βλέμμα απ' όλα θα αντικρύσω

Γιατί οι γυναίκες που κερδίσαν την αγάπη μου,
ήταν εκέι ενώ εγώ τις απαρνιόμουν,
ήταν απ' το δεξί πλευρό μου ένα κομμάτι μου
και καταφέρναν πάντα να με συμπληρώνουν

Με τις γυναίκες της ζωής μου διαλεχτήκαμε,
και κοροϊδεύαμε όσο περνούσε ο χρόνος
και θα γυρίσω να σου πω, μ' όσες χαθήκαμε
είναι γιατί ήμουν από πριν μαζί τους μόνος.

Γιατί εμένα οι γυναίκες της ζωής μου
είναι ξεχωριστές στιγμές κάθε στιγμής μου
και αντίλαλος των χτύπων της καρδιάς μου,
το γλυκό αντίδοτο της μοναξιάς μου

..ο έρωτας μου

Από τη σκόνη..

2011-08-17T03:18:00.003+03:00

Με έπιασε πάλι η καλύτερη απ' τις μανίες μου,
βρώμικες σκέψεις μου όλες μαζί ενωθείτε
πάρτε αγκαζέ τις ενοχότερες ατασθαλίες μου,
ορθώστε ανάστημα, φανερωθείτε.

Μη σε νοιάζει ρε μαλάκα που ο κόσμος είναι σάπιος
τα όνειρά σου έτσι κι αλλιώς είναι μαντάρα
κι αφού, ορθώς, δεν προσπαθείς να γίνεις κάποιος
μην τριγυρνάς μονάχος σου σαν την κατάρα.

Αφού κόβει το μυαλό σου και σαν άτομο περνάς
μην παραδίνεσαι λεπτό στην ανία που ζέχνει ο τόπος
ζήσε στο έπακρο - μη σταματάς
σάλο να προκαλείς ποικιλοτρόπως

Ποιες ηθικές λοιπόν και ποιους φραγμούς μου τσαμπουνάς
μπορείς να κάνεις ό,τι θες, μα έχε το νου σου
όσα ζεις τα μαθαίνεις καθώς γερνάς
αρκεί η πάρτη σου να είναι μόνο του χεριού σου.

Ας επανέλθουμε λοιπόν στις εγκεφαλικές σου δίνες,
αφού τα είπαμε και τα ξεκαθαρίσαμε
μπορεί να 'χουμε μείνει στάσιμοι για μήνες,
μα τους καλύτερους μας γρίφους τους κρατήσαμε

Δεν τους λύσανε σου λέω, όλη η τρέλα σου είναι εδώ
και τα ομορφότερα χαρακτηριστικά σου επίσης,
το δυνατότερο που έχω δει εγώ
και η δίψα τα πάντα να κατακτήσεις.

Άντε και καλή τύχη μάγκα..

Στενογραφίες

2011-03-21T21:23:00.001+02:00

Ε, κι αν πεθάνω; έφτιαξα πλάνο να μη χάνω
ό,τι κι αν κάνω μονάχος θα τ' απολαμβάνω
Πάνω στο μεγάλο άλμα δεν μπορώ να ανασάνω
δε φτάνω, να ακουμπήσω τα όνειρα μου
ν' αναθερμάνω καρδιές που είναι μακριά μου
ή φεύγουν ανοίγοντας διάπλατα κάθε πόρτα
ρε γαμώτο.. κλείστε φεύγοντας τα φώτα

Δεν είναι αλλός πίσω, δεν ήταν ποτέ, να σ' το εξηγήσω
ό,τι κι αν ζήσω την πόρτα μόνος θα την κλείσω
ποιον ν' αφήσω; θα τολμήσει να μπει; καταστροφή
προτελευταία στροφή και δεν μπορώ να συνεχίσω
πνίγομαι, κλείνομαι στα μονοπάτια μου δε βρίσκομαι
χάνομαι, το διαισθάνομαι τα μάτια μου επιτέλους θα τα κλείσω
πώς να σε πείσω..

Μόνος..

2010-11-14T04:29:00.003+02:00

Μα πώς μόνος; Δεκάδες παρουσιές τριγύρω σου. Πλήθος γεμίζει το περιθώριο. Γέλιο το ορχηστρικό κάθε στιγμής. Έρωτας η κάθε ματιά. Λατρεία η κάθε λέξη.

Είναι τόσο θελκτικά τα πάντα γύρω. Σε σηκώνουν στα χέρια σαν βασιλιά. Σε επιβραβεύουν σε κάθε εγχείρημα. Τα μάτια που θες γεμίζουν κυνικά εύκολα. Απελπιστικά ραγδαία.

Μια φίλη είχε ζητήσει από εμένα να είμαι το τράνταγμα της ζωής της. Η δύναμη στα συναισθήματα της. Ο έρωτας της κάθε στιγμής της. Της δίνω χίλια δίκια.

Είμαι έτοιμος να τα σβήσω όλα. Ξεκίνησε η εκκαθάριση. Ξεκίνησε η αναζήτηση. Συνεχίζεται η κόντρα με το εγώ μου.

Ανάμεσα στα συντρίμμια

2010-09-28T03:43:00.002+03:00

Κουρέλι νιώθω,
νιώθω το γέλιο στ' αυτιά μου νόθο
νιώθω ανίκανος να καταλάβω πια, σου λέω δεν το 'χω

Δάκρυα ξεφεύγουν,
όλα τριγύρω μου δυσκολεύουν
οι στιγμές που με μάγευαν πλέον δε με μαγεύουν

Ο χρόνος τρέχει,
ο εγωισμός μου δεν το αντέχει
ν' απέχει από το παρελθόν μου, που ψεγάδι δεν έχει

Άγνωστο κενό..

Απ' τα αλησμόνητα

2010-07-30T20:22:00.002+03:00

Όλα τελειώνουνε κι όλα περνάνε..

Ιδέες βασίλισσες, κακογερνάνε

Κάτι σαν ξεκαθάρισμα

2010-06-03T05:07:00.002+03:00

Είναι απ' αυτές τις φορές που άλλα σκέφτομαι, άλλα θέλω κι άλλα κάνω
στιγμή πάνω στις στιγμές και μαζεύεται σωρός
τρέχουν τα πάντα γύρω μου, ακολουθώ και νομίζω κάπου φτάνω
ακριβώς όπως οι θολές ματιές ονειρεύονται λίγο φως

Από ποιον και πού να κρυφτώ και ποιος μ' αντέχει,
όσοι έχω στο μυαλό μου είναι αλήθεια εκεί;
μαζεύουν όσο δηλητήριο από μέσα μου τρέχει
για μια γενναία δόση, να μη βιώσω φυλακή;

Όλα για πάρτη μου λοιπόν, κάπως έτσι κυλάει,
με το πρώτο βλέμμα να βρίσκω στόχο
"και απ' όλους εσάς, πρώτο εμένα χαλάει
γιατί είμαι γαλήνη, μα κάνω κρότο."

[για τους ομοίους]

Μα η άλλη ήταν η δική σου..

2010-05-06T19:05:00.003+03:00

..φωνή από το πουθενά ξανά

"Πόσο απέχουν οι μεγάλοι έρωτες από τις μεγάλες αγάπες;"

Ευτυχία είναι όταν δε σε νοιάζει το περιεχόμενο του κουτιού που κρατάς.

Λάθος ώρα για να κοιτάξεις ότι κρατάς ένα κουτί. Ακόμα πιο λάθος για να το ανοίξεις. Σταμάτα να κλαις. Το κουτί σου δεν ανοίγει. Το κουτί σου δεν υπάρχει. Μη σκύψεις να δεις. Δεν υπάρχει. Μην ακούς. Και άνοιξε τα χέρια σου. Κανένας κρότος. Δεν υπήρχε κουτί. Είδες; Τέλος της ιστορίας. Τα πιο εύθραυστα πράγματα σπάνε στη σιωπή.

υγ. λεπτό σιγής ξανά για μια πορεία.. και η βία στη βία..

Από ένα τετράδιο σκόρπια..

2010-04-26T09:44:00.003+03:00

Βλέπω λίγο από μένα μέσα σε κάθε εαυτό μου

..όπως και μια στάλα από σένα

- όλα τα "εσένα" χτυπάνε κόκκινο όταν αγκαλιάζονται και συνυπάρχουν πάνω μου.

Όσοι αφήνονται πίσω, μένουν μελανιασμένοι
όσοι μένουν πίσω, αφήνονται μόνοι τους

--

Πάθος σημαίνει δύναμη και ξέρω ότι είμαι δυνατός.
Κι όμως αυτό που είμαι, τα κομμάτια που με αποτελούν καταρρέουν.
Δεν είμαι εδώ.

Σίγουρα δεν είμαι αρτιμελής. Δε θα μπορούσα ούτε κατά διάνοια να το δεχτώ. Είμαι τουλάχιστον μονόφθαλμος.

Γιατί νιώθω ότι βασιλεύω;

Ώρες με σκόρπιες λέξεις..

2010-03-01T07:47:00.002+02:00

Ώρες.. πληθαίνουν οι ώρες μακριά απ' το φως
και δυστυχώς νιώθω μόνος - χρόνια τυφλός
η έλλειψη ύπνου μου θυμίζει πως ζω αχόρταγα
τα ορθάνοιχτα μου μάτια πως είμαι ζωντανός

Ζω σε έναν λαβύρινθο - κάθε μου σκέψη βρίσκει τοίχο
από τη διπλανή ματιά - το φλερτ, μέχρι το μακρινό "πετύχω"
ψάχνω εξόδους κι ας έχω βρει ήδη πάμπολλες
που διορθώνουν άνετα τον καλύτερο μου στίχο..

"Δεν ήμουν εδώ, μα θα 'θελα να 'μαι"

Κι όμως θυμάμαι, κι όταν θυμάμαι, θυμάμαι..
το κορίτσι εκείνο που για πάρτη του μεθάω κι ας μην πίνω
που έκανε ένα κουτάκι μπύρα να 'χει τόση αξία
κι έχει χαράξει στο μυαλό μου κάθε μου αδυναμία..

Κυλιόμενες.. πεζούλια.. η άκρη ΚΑΘΕ πεζοδρομίου..

Μεταπτώσεις..

2010-02-18T05:15:00.004+02:00

Είναι μια ώρα απ' τα παλιά..

Η μόνη που μου γύρισε τους τελευταίους καιρούς.. αυτή και κάποιες πλάτες.

Κι όταν πλάτη στην πλάτη, ψάχνεις κάποια να ακουμπήσεις - τον εγωισμό σου να σκοτώσεις, κάπου εκεί φτάνει κι ο τίτλος.. "μεταπτώσεις"

Από τις λίγες φορές που δεν ήθελα να αντιμετωπίσω ήρεμα τα πράγματα και υπέκυψα στον ειρμό μου, έφτασα να πνίγω την οργή μου, να σωπαίνω το θυμό μου.

Οι χειρότερες στιγμές ενός ανθρώπου είναι όταν δεν αντέχει τον εαυτό του.. είτε επειδή δε μπορεί ή επειδή δε θέλει. Μικρή σημασία έχει. Τότε παλεύει να φέρει το εγώ του σε μια κορνιζαρισμένη εικόνα, που βολεύει περισσότερο τους άλλους, παρά αυτόν.

Λάθος.

"άστους να λένε, άφησε με πάλι μόνο ξένε.."

Σε γέφυρες, σταθμούς και μετρό..

2010-01-15T14:27:00.004+02:00

Πώς να χαμογελάσω όταν γίνομαι πιστό αντίγραφο - μια καλοδουλεμένη κόπια, έχοντας πλήρη συνείδηση και δίνοντας την άδεια μου..;

EC3M 7HA, Λονδίνο - ακόμα εκεί

Όταν δεν καταλαβαίνεις..

2009-12-13T19:50:00.002+02:00

Και μιας κι αλλάξαν οι συνισταμένες μακριά απ' το "όπως πρώτα"
με τις ίδιες συντεταγμένες, πες μου πώς αλλάζεις ρότα
κι όταν το γκρι γίνεται πάλι το λατρεμένο σου χρώμα
πώς θα τολμήσεις να θυμηθείς την τελευταία εικόνα

Κρυώνεις, μα στέκεσαι βράχος - δε σε πειράζει και τόσο
είν' τα παιχνίδια του μυαλού που δε μ' αφήνουν να σε σώσω
και ψιθυρίζω, κάθε που αγγίζω οράματα
να δείχνουν το παρόν βουρκωμένο και το μέλλον μου για κλάμματα

Μα επιμένω κι όσο επιμένω, ασθμαίνω
μα όσο ασθμαίνω θα επιμένω, μικρό παρόν μου βουρκωμένο
ξέφτισες τα νεύρα μου, κουρέλια οι αντοχές μου
δένεις, λύνεις και παίρνεις τις διαλεχτές εποχές μου

Και μετανιώνω - για πρώτη φορά μου μετανιώνω ίσως
που παρέμεινα στο ίσως κι η αγάπη δεν έγινε μίσος
και λυπάμαι - για μένα λυπάμαι και μόνο
που τον πόνο μου παράτησα για να βρίσκω.. χρόνο

Ανάμεσα στα πολλά..

2009-10-10T02:32:00.003+03:00

Χρόνος που ξεκλέβεται με έπειθαν πως δεν είναι χρόνος.

Πόνος είναι τα μπλεγμένα δάχτυλα στα διπλωμένα ενωμένα γόνατα,
τα ανοιχτά βλέφαρα πάνω από κοκαλωμένα μάτια,

το ρολόι.. και το τηλέφωνο.

Κάπου εκεί..

2009-09-26T22:43:00.002+03:00

..ανάμεσα σε τέλεια κι ίσως κάτι παραπάνω, μα μέχρι εκεί.

Η αφθονία συναισθημάτων πιάνει τόπο σε χώρο οικείο. Την απολαμβάνεις με την καρδιά σου μιας κι από την καρδιά σου πηγάζει. Αν νιώθεις ότι δεν αρμόζει σε πολλούς, τότε δεν αρμόζει. Αν πάλι πιστεύεις ότι αξίζει για όλους, έτσι θα 'ναι.

Ή αφθονία τοποθετείται κάπου πιο πάνω από την πληρότητα.. στο περίπου.

Τα συναισθήματα από την άλλη, κατευθείαν και επακριβώς στην καρδιά.

Η αφθονία συναισθημάτων εξασφαλίζει πρώτον και κύριον τον εαυτό σου. Την πάρτη σου. Την ζαχαρένια σου. Το γεγονός όμως ότι αφθονούν είναι που σε οδηγεί στην διαδικασία να σκεφτείς αν το "περίσσεμα" θα φυλαχτεί κι αυτό υπέρ σου ή θα μοιραστεί στην ατμόσφαιρά σου.

Όχι ρε.. τα συναισθήματα δεν φυλάσσονται.. και όχι, όσοι άνθρωποι χαρίζουν χωρίς να έχουν φτάσει καν στην πληρότητα δεν είναι άξιοι της μοίρας τους. Είναι άξιοι της δικιάς μας.

Γαμώτο.. σαν να κάνω κήρυγμα.

Μελαγχολικά

2009-08-20T02:14:00.002+03:00

Απόψε είχα πει θα αγγίξω τα αστέρια και το 'λεγα πολύ καιρό
νωχελικά νωχελικά δεν έφτασα ούτε τα σύννεφα
απορώ μες τη μιζέρια μου, πως μου 'ρθε τέτοια ιδέα
και συνεχίζω να απορώ γιατί στάζω απ' τον ιδρώτα
όταν πίσω από την ίδια πόρτα έχω περάσει τόσες στιγμές
κι αφού το χθες δεν πληγώνει καρδιές, γιατί ξεχνιέται;
Δεν αρκούμαι στο ήμουν αφού ακόμα, φίλε, είμαι
κι αφού είμαι, λέγε φίλε, γιατί να απολογούμαι;
Τους αφήνω να λένε, τα λέω και τα έχω ακούσει
όλοι τους φταίνε, όλοι τους μας καίνε το ξέρω
το έχω βάλει στο μυαλό μου, τ' αντιμετωπίζω ήρεμα
κι ας μ' ακούς συχνά πυκνά να τους καταριέμαι..

Και πλησιάζει ο καιρός των μεγάλων γιατί
με τεταμένη προσοχή.. σ' αναμονή για εκείνη.. την αξέχαστη.. την παιδική φωνή

Σκόρπια

2009-08-08T02:28:00.000+03:00

Πες μου αλήθεια πόσα κέρδισα όταν σκότωσα το δράκο;
Πες ότι συχνά τα χάνω, πόσο δίκιο έχω όταν τα 'χω;
Όπως τότε πες μου αν ποτέ καρδιοχτύπησα..
"Μας συγχωρείτε αλλά μας τέλειωσε η πριγκίπισσα"

Κι απόψε Riddle..

2009-07-22T02:38:00.004+03:00

Κι απόψε το κορμί προστάζει πόλεμο, που το μυαλό δεν τον αντέχει

αφού σβήνει όπως λιώνει το κερί και στα σκοτάδια τρέχει..

Μαζί σου

2009-07-20T02:27:00.004+03:00

Όσο απομακρύνεσαι
τόσο κάνω να σε φτάσω
και η ανάσα μου αντέχει
δε μ' αφήνει να γεράσω
κι όταν πλησιάζω πια
κι είμαι γύρω στο ένα βήμα
τότε χάνεσαι ξανά
και βυθίζομαι στο κρίμα
δε με επηρεάζει πλέον
το πετσί μου δεν τρυπάει
μάλλον θα σε περιμένω
τίποτα δε μου τη σπάει
Μόνο κάνε μου τη χάρη
και να κουβαλάς μαζί σου
ένα βλέμμα μου μακάρι
να έχω μέσα στη ζωή σου
να αλλάζει όλα τα χρώματα
να σταματάει το χρόνο
να σε πείθει αξημέρωτα
πώς δε νιώθεις πόνο
και πως τις μέρες
που τον εαυτό σου μάλωσες
να σου θυμίζει στοργικά
πως δε μεγάλωσες..

Μαζί σου..
λάθη αν κάνεις ή σωστά
παραμονεύει στα πνιχτά
μια πεταχτή κρυφή ματιά
να 'χεις μαζί σου..

Έλλειψη όλων

2009-07-13T14:59:00.002+03:00

Άδειος ο χρόνος στον καπνό
που γεμίζει το άδειο σπίτι
κι η ανάσα σε ενοχλεί
μιας κι είναι η μόνη που μυρίζει
Προκαλεί ειρωνικά
την ευαίσθητή σου μύτη
που ξεσυνήθισε ένα δάκρυ
να την περιτριγυρίζει

Είχε τόσο συνηθίσει σ' ένα ξένο φρέσκο δάκρυ
και περίμενε από σένα ποτέ μην της λείψει κάτι
Τόσα αρώματα σου πρόσφερε απλόχερα
και "ο κίνδυνος" σου φώναξε "ειν' κοντά"

Μα όπως τα μάτια σου
ποτέ σου δεν αγάπησες
και στα αυτιά σου
δεν είχες εμπιστοσύνη
κι όπως τα πόδια σου
σου λένε παραπάτησες
έτσι θρυμμάτισες
τη μυρωδιά εκείνη

Πού είναι η γαλήνη που υποσχέθηκες στην πάρτη σου
και η ομορφιά που δήθεν θα 'βλεπε το μάτι σου
που είναι η ηρεμία που είχες πάντα και γιατί τη σκοτώνεις
δε σ' έχω δει ποτέ να μετανιώνεις

Άκου με λίγο (απ' τα ξεδιάντροπα)

2009-07-11T03:42:00.005+03:00

Άκου με λίγο, τι σου θυμίζω
πάλι το χθες μου ροκανίζω
κι όσο αντέχω θα κουβαλάω
όσα μου φόρτωσαν κι όσα χωράω

Άκου με λίγο, άκου και δες
και αν έλεγες, σταμάτα να λες
σαν σπόρος που δεν τον γούσταρε το χώμα
σαν λέξεις που ηχούν στ' αυτιά σου ακόμα
Όπως της τελευταίας ματιάς ο πόνος
μέσα από βλέφαρα σβηστά
όπως του τελευταίου φιλιού ο άχρηστος ρόλος
κι η ειρωνικά ξάστερη νυχτιά

Άκου με λίγο και διάβασε με
μικρή μου ιδέα ξεγέλασε με
δωσ' μου ζωή και παρ' την πίσω
παράτα με να παραπατήσω

Άκου με λίγο, από τότε πιο λίγο
όσο με κρύβω, πόρτες ανοίγω
λες και χαρά δε βρίσκω πια να περνάνε οι μέρες
και στο μυαλό μου αιθέρες
Κράτα γερά ψυχή μου αντάρτισσα
κι ας νιώθεις άχρηστη στου χρόνου το τέρμα
χωρίς εσένα, στραβοπάτησα
αφού μου χάρισαν κι άρχισα κι έζησα κι ένιωσα κι έλαμψα μέσα σε ψέμα

Άκου με..

Εγώ

2009-07-09T19:44:00.002+03:00

Είμαι ο εφιάλτης του νου μου και τ' αποφόρι του ονείρου
είμαι το ξέσπασμα της νύχτας πάνω στον πνιγμό του ήλιου
είμαι η ζωή που δε δέχτηκα ποτέ μου να ζήσω
και το κουράγιο που σου έλειπε.

Ήμουν στρατιώτης τον καιρό που αντέχαμε παρέα
ήμουν η πιο όμορφη νύχτα κι η πιο θαυμάσια μέρα
ήμουν η τρέλα που δεν κότευε στιγμή στο μυαλό μου
κι η λογική που σου διέφευγε.

Είμαι ο άνεμος που έκαιγε το πρόσωπό μου
είμαι η βροχή που έπνιγε τον κάθε λυγμό μου
είμαι το σθένος που δε δίσταζε να μένει άυπνο
και το σιγοψυθίρισμα στ' αυτιά σου.

Ήμουν ο πρώτος που μου μίλησα ανοιχτά όπως τώρα
ήμουν ο κρότος της αλήθειας και του ψέματος η φόρα
ήμουν αυτός που δεν έμεινε ποτέ του πίσω
και η πρώτη έγνοια πίσω απ' τη σκιά σου.

Ήμουν πολλά. Είμαι περισσότερα. Θα είμαι εδώ, όπως ποτέ.

Απ' τα αλησμόνητα..

2009-07-03T14:16:00.002+03:00

Απ' τα αλησμόνητα συρμένα για δεύτερη φορά
κατατρεγμένα σαν την πρώτη, λεπτή διαφορά..

Να που του χρόνου τα μάγια και του καιρού μου τα ξόρκια
ακμάζουν πάντα φυτεμένα στην καρδιά
είν' του Σεπτέμβρη τα πρωτοβρόχια
και κάποιου Ιούλη η πανέμορφη νυχτιά

είναι το σφίξιμο εκείνο στο στομάχι
σαν νιώθεις πως.. όλα σ' έχουν ξεχάσει
είναι το κρίμα, οι εγωισμοί, τα λάθη
κι όσα εμπόδια θαρρείς είχες ξεπεράσει

Είναι τα δάκρυα κι η βροχή που παράλληλα πέφτουν
όταν με πόνους στο κεφάλι ξυπνάς
είτε μετά από μεθύσι και χημικά που σ' αρέσουν
νιώθοντας κάποιος, μα μη ξέροντας που πας

Μαγεία είναι να νιώθεις πάντα μόνος
μα ξόρκι να.. ξέρεις πως θα 'ναι εκεί
κάποιος παράξενος τύπος που σου γνώρισε ο χρόνος
και ζει στο δίπλα κελί, μέσα στην ίδια φυλακή

..για τους "φυλακισμένους"

Grief..

2009-07-01T15:37:00.002+03:00

That night was full of senses, tricking me away..

The so-called surprise came, as usual, out of nowhere..

Two pieces of a class or two pieces of a glass?

So many similarities.. both of them broken
Memories of them two have already rotten
Both of them knew that i was the center of my heart
that it's all about me and then alone I sat
cause everything worthing my glance stays right at first
over my head, top of the list, a personal test
and then boom.. just rocking the world
So many talks over talks but nothing stays in bold
the so-called beauty of pride my major target
I had it all but lost 'em? I deny it
I had to fight right back, so as to get it all back
all over from the start, to the very last crack
selfishness was the way to avoid the pain
my ego's just too tough to gain..

Λίγο πριν..

2009-06-26T04:57:00.003+03:00

Πόσες πια φορές, ρε, θα κολλάς στα ίδια
θα νομίζουνε, στο τέλος, πως σ' αρέσει
τόσες κούφιες λέξεις - ριξ' τες στα σκουπίδια
και την όποια σκέψη, κοφ' τη στη μέση

Βγάζω απ' το μυαλό μου όλα όσα με ζορίζουν
κι ανοιχτό σα πέλαγος περήφανο είναι
όρκοι και φοβέρες πλεον δεν το κατακλύζουν
και η μόνη μου έγνοια να ουρλιάζω "μείνε"

Μείνε, σβησ' το φως και αφουγκράσου μόνο
ζήσε όπως όταν το παιδί σου ήσουν
τότε δεν τους άκουγες "ποια κούραση και πόνο;"
τότε ήσουν εσύ - το μυαλό και το κορμί σου

Τώρα μόνος πάλι, μα με χόμπι που τσακίζουν
μόνο μια φωνή να σου φωνάζει "ζήσε"
μα τα αυτιά σου μόνιμα σ' αυτούς που μουρμουρίζουν
έφτασε ο καιρός, το παλιόπαιδο σου σβήσε
κι άνοιξε ο ουρανός και γεννήθηκε ο θεός
είσαι μια "εξέλιξη".. από δω και μπρος

Διάγνωση

2009-06-23T12:31:00.000+03:00

Από πότε οι αρρυθμίες δυσχεραίνουν την όραση;

2009-06-21T18:38:00.003+03:00

Ό,τι κι αν πρόσπαθω να γράψω, σβήνεται εν ριπή οφθαλμού
κι ό,τι έπρεπε να κάψω με τονώνει
και βρίσκομαι ενδιάμεσα στα παιχνίδια του μυαλού
γουλιά στη σκέψη και γουλιά, το φως θολώνει

Ξεσκόνισα τα μάτια μου για τελευταία φορά
και τόλμησα να κάνω ό,τι νομίζω
ξέρεις τόσο καιρό, πως μια φωτιά κάνει τη διαφορά
όσο έγω δεν ξέρω αν τους αξίζω

Ξέθαψα απ' το πατάρι μου μια στοίβα αμαρτίες
και του 'κανα τη χάρη του να ασχοληθεί μαζί μου
στην πρώτη αναταραχή, πλυμμήρισα πικρίες
μα δε γνώρισα καμία να 'ρχεται απ' τη φωνή μου

Μπόρεσα και τις μάζεψα, αν κι ακόμα τις μαζεύω
μα μια με παραξένεψε απ' όλες πιο πολύ
ταλαιπωρούμαι ολημερίς κι ακόμα την παλεύω
εκείνη την πικρία μου.. κουφή και σιωπηρή

Αδιαφορία;

2009-06-06T20:50:00.002+03:00

Λάθος τίτλος πιθανότατα - μικρό το κακό..

λέξεις είναι έτσι κι αλλιώς.. ποιος θα τις θυμάται παρότι γραμμένες;

Πάλι (άλλη μια μικρή παλιά γνώριμη λέξη) στο μισοσκόταδο..

Μόνος πάλι.. δεν ξέρω αν η επανάληψη λέξεων και φράσεων προσπαθεί ασυνείδητα να τις εντυπώσει στο μυαλό (μου;)..

Όλα τελειώνουνε κι όλα ρημάζουν τελικά.. να κι οι αλλαγές!

Με έπιασα να δαγκώνομαι από φόβο μη δακρύσω,
και σπάσει το αγέρωχο της πλάνης απ' το ύφος
αλλάζει και το μισοσκόταδο σε ημίφως..
τη φωνή μου δε γνώριζα πριν την αγνοήσω

Παράλληλα

2009-05-27T01:10:00.003+03:00

Δεν είναι κανείς εδώ.. καιρό τώρα..
Απορώ ποιος και γιατί χτυπάει.. τι περιμένει..
ξανά και ξανά.. καιρούς και καιρούς..
Πες μου.. δεν έχουν βαρεθεί; δεν έχουν ακόμα σιχαθεί;

Πες μου γιατί είμαι ανήσυχος.. γιατί χτυπάει άρρυθμα η καρδιά μου..
Γιατί είμαι εδώ..;

Απ' τις ελάχιστες φορές που κανέναν δεν περιμένω.. δε ζητώ κανέναν.. και πράγματι κανείς δεν είναι εκεί.. κάνεις δεν είναι διατεθημένος να μου κάνει φέρμα μια στιγμή.. κι όμως πάντα υπήρχε.. κι η καρδιά χτυπάει όλο και πιο άρρυθμα.. και η προδοσία φαίνεται υπέρλαμπρη.. κι όμως καλύπτεται από την εγωιστικότερη προδοσία του αντικτύπου.. και φαίνεται αγέρωχη πάνω από κάθε τι.. μέχρι που.. κι όμως την κουκουλώνει μια ατέλειωτη δειλία.. μια δειλία υπέροχα τολμηρή.. και εκεί σταματάει ο χρόνος.. και κάπου εκεί οι γνωστοί χτύποι αντί να επανέλθουν.. σταματούν.

Κάνε μου πάσα..

2009-05-17T16:55:00.003+03:00

Πάλι μακρυά απ' τη γιορτή κι ας μην έφυγες ακόμα
σε χρήση η ίδια συνταγή για να μην ξανανιώθεις χώμα
όσο κι αν σφίγγεις τις γροθιές, η ματιά σου πικραμένη
Κάνε μου πάσα μια βαλίτσα φορτωμένη..
..με μιαν ανάσα για φιλί να επιμένει

Πάλι κοντά στην αποσύνθεση και στη γυάλα σου
να τακτοποιείς, αφού μπορείς, όλα τα άλλα σου
κι όσο κι αν σκέφτεσαι αλλού, κοιμάται μαζί σου
Κάνε μου πάσα λίγο χρόνο απ' τη ζωή σου..
..την ίδια ανάσα να θυμάμαι απ' το κορμί σου

Πάλι μόνος θα γράφεις, πάλι μόνος θα ρωτάς
όσο αλλού και να κοιτάς, το ίδιο δε θα πονάς
κι αν λεπτό με το λεπτό, όλο και πιο πολύ απορείς
Κάνε μου πάσα μιαν αγάπη που δεν τέλειωσε νωρίς..
..και την ανάσα τη γνωστή της προσμονής

Ψαλίδι..

2009-05-11T14:26:00.004+03:00

Πόσο σωστός ίσως πάλι και να 'σαι, ευτυχώς
μα όσο και να 'σαι όλα είναι καπνός - δυστυχώς
Πώς σε ξεσυνήθισα απ' τους 2 πρώτους στίχους
με ήχους στο κεφάλι μου απ' τους λίγους και τέσσερις τοίχους
να με κλείνουν όσο έξω και να 'μαι η γνωστή φωνή
μ' όσο κόσμο και να 'μαι.. "όλα περνάνε" παλιά συνταγή
απ' το πουθενά, μα να, που ξανά-μιλάμε
κι όσα μας ξέχασαν - νόμοι άγραφοι - δεν τα ξεχνάμε
φυλάμε σε σημάδια άσβηστα ή αιρετά όσα γίναν
σώμα και μυαλό, μυαλό και φωτιά μόνο εκεί μείναν
μόνο θυμήσου πόσοι γύρω σου δέναν και λύναν πάντα
πόρτες ανοίγαν, βλέφαρα κλείναν.. έχει πέσει ψαλίδι ήδη μάγκα..

πώς μου ξύπνησε..

Μες στη γαλήνη κι ο φόβος..

2009-04-29T05:33:00.003+03:00

Βούρκωσες μα δε δάκρυσες
υπερηφάνεια στείρα,
έφυγες και βημάτισες
λόγια που βγήκαν φύρα..

Φόβος στα μάτια, θα σε χάσω κάποια μέρα
θα βρω κλειστά τα βλέφαρά σου, θα τρομάξω
και κάπου εκεί δε θα μιλάω άλλο θα πάψω
νύχτα θα φύγω απ' τα παλιά μου τα λημέρια

Φόβος στο δέρμα, που δε νιώθει άλλο πόνο
σαν ξεσυνήθισε την άλλη μου τη θέση
πώς να γυρίσω και να πω "έτσι μ' αρέσει"
όταν βαθιά τον εγωισμό μου θα κλειδώνω

Φόβος στο αύριο, στο γιατί, φόβος στο πότε
άγνωστος φόβος στο χαρτί κι ας μη με παίρνει
φόβος στο χθες που το παρόν πάντα λυμαίνει
φόβος παράξενος κι αλλόκοτος όπως τότε

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα..

Μηδενισμός..

2009-04-27T00:39:00.005+03:00

Μηδενισμός είναι το μαύρο που διαδέχεται μιαν αληθινή μέρα και το άσπρο που αφήνει πίσω της η γόμα..

Ξόρκισε απόψε τ' άσχημα, για ακόμη μια φορά
και ζήτα μου ό,τι γουστάρεις δε με μέλει
σαν αγριολούλουδο, μαράθηκε η ιτιά
που τόσα χρόνια, το ποτάμι τι το θέλει;

Άσε με να 'μαι απαθής, το ξέρεις πως μπορώ
κι όταν διαόλι εγινα δε σ' άκουσα ποτέ μου
άσε με σου 'λεγα και τότε να σε βρω
μα όσο και αν σ' έψαξα, δε σ' έχασα εαυτέ μου

Πόσο να με κοιτάξω, χωρίς να σιχαθώ
το είχα κι από παλιά μα φούντωσε και πάλι
κι όσο κι αν με λατρεύω κι όσο κι αν μ' αγαπώ
μακριά απ' την καρδιά, ξερό είναι το κεφάλι

Το ίδιο γαλήνια, η τελευταία ματιά
πάνω από τ' απρόσωπο φιλί της λησμονιάς
πόσο κρατάει αλήθεια ή σπίθα κι η φωτιά
από παλιά το έψαχνα, μα μου έγινε βραχνας

Riddle ~ Πόσο σου έλειψα..

Βιαστικά βιαστικά..

2009-04-02T20:01:00.006+03:00

Μετά τις όμορφες στιγμές πεθαίνουν οι όμορφες κουβέντες..
κάθε μοιρολόι που ακούγεται, ντυμένο γύρω γύρω με έννοιες
έννοιες που θυμίζουν πότε πότε έναν έρωτα, μια αγάπη
που άλλοτε γίνονται ψέμα και γεννούν εφιάλτη
για γιο.. πρωτότοκο, κομμάτι αναπόσπαστο
και για το μέλλον ενα άγχος πάντα αλλόκοτο
κι αλλιώτικο.. σαν όμορφο τραγούδι ή ποίημα
που σε κουνάει νωχελικά μέχρι το μεγάλο κύμα
να 'ρθει, να το δεις να σε δει και να σε παρασύρει
κι αλλή στιγμή ν' απολαύσεις, πιες την λοιπόν στο ποτήρι
κι αν δε φτάνει κι αυτή και θέλεις το μεγάλο βάρος
τέντωσ' τις πλάτες σου κι ακόνισ' όλο σου το θάρρος
μιας και όνειρα σβησμένα από δόσεις μορφίνης
μπορείς να τα ξαναγράφεις μόνο και να τα ξανασβήνεις..

Απ' τα αξέχαστα..

2009-03-30T15:35:00.003+03:00

Όλα τελειώνουνε κι όλα περνάνε
Ιδέες βασίλισσες.. κακογερνάνε..

πώς να μιλήσεις και να πεις, χαλάλι δεν πειράζει
και στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι..;
όταν βαστάς στα χέρια σου την πρώτη νότα
που νοστάλγησε η φωνή σου η προδότρα..

Ένστικτο..

2009-03-25T00:36:00.002+02:00

Πόσα μισά πράγματα στάθηκαν μπροστά μου
σε μένα.. που κάνω κύκλο και τη λύπη μου, κύκλο και τη χαρά μου
σε μένα.. που αφόρισα πρώτο πρώτο το να ξεχνιέσαι και να χάνεσαι
σε μενα.. που χαράσω παντού τις στιγμές που αφήνω πίσω
και σε λάσπες αβύσσου τρέλα φαίνεται και ψάχνεσαι..

Πάλι γονατίζω ανθρώπους, πάλι μαχαιρώνω διαθέσεις
πάλι φοβάμαι πως δεν είμαι ήρεμος κι ας μη με πιστέψεις
Σε όποιον με διάβαζει ή με διάβασε και σ' αυτόν που ποτέ δε θα με διαβάσει..
μοιάζει πλεκτάνη, πόσο κακό αλήθεια σου χω κάνει;

Κι όμως διακαιολόγησέ με αφού μπορείς.. πώς να αφοπλίσω τέτοια όπλα;
Τα μάτια μου και τις 2-3 πρώτες ριπές σκέψεων..

Πάλι τα ανώφελά μου θα καλέσω
να μου πουν αν έχω πέσει έξω
να με τρομάξουν, μήπως συνέλθω..
να μην ξανακάνω μάγια σε κανέναν.. αν δεν τ' αντέχω.

Δια χειρός..

Ξένα λόγια πάλι..

2009-03-20T04:05:00.002+02:00

.. μα ευτυχώς είμαι εγώ. Να συμπληρώσω κι ένα επιτέλους..

Active Member - Ντιριγκόου Ντιριμπάι (κομμάτι από το 2ο κουπλέ)

Κοιμήσου, κι εγώ μαζί σου γαληνεύω τόσο, που να με πάρει·
γίνομαι παιδί που θυμάται τόσα όσα το φεγγάρι.
Γλώσσα σκληρή κι αντρίκεια σέρνει χίλια δίκια, μα με γερνάει.
Μέρα τη μέρα μοιάζω με σφαίρα που ταξιδεύει για να σφυράει.
Μα τι σου λέω, πάνω απ’ το λίκνο και πριν τον ύπνο - άτυχα λόγια –
απλά παλεύω ολημερίς στόματα, αράχνες, μάτια ρολόγια.
Γείρε και άσε με να μουρμουράω, οργή φοράω – μη με κοιτάζεις.
Κλείσε τα μάτια και γύρνα κόσμους με τέτοιους ώμους μη χαμπαριάζεις.
Γύρω μας στέκουνε αρσενικά κυρτωμένα και φοβισμένα
και κάποια ανήμπορα θηλυκά παραδομένα, φυλακισμένα.
Της ντροπής το καραβάνι αφετηρία έχει λιμάνι πυρπολημένο,
φωτιά σπαρμένο, γι’ αυτό και μένω μήπως νικήσει το πεπρωμένο.

Πόσο θα 'θελα να στο τραγουδούσα..

Κοινά μυστικά

2009-03-03T16:36:00.003+02:00

Γράφω για εκείνα που με αγγίζουν

και γράφω καιρό τώρα

συγχισμένος μα ελπίζουν

όσοι λάτρεψα..

Γράφω γιατί ζω μόνο όταν νιώθω

την καρδιά μου να χτυπάει

κι όσοι κόμποι στο στομάχι γεννημένοι από πόθο

με καταβάλλουν, για να πω πως πάλι άντεξα..

Γράφω περίεργα, για να μην πω πολλά

για να μη με νιώθουν

λόγια ακούραστα, ξεπεσμένα συνειδητά

μιας και κοινά μυστικά ζω..

Γράφω τόσο συχνά όσο πραγματικά αναπνέω

είναι στιγμές κι αυτές δίνουν ρυθμό στους χτύπους

αράδες και γραμμές για να μη με δουν να κλαίω

είμαι παιδί ακόμα.. αφού μπορώ..

Κόμποι..

2009-02-23T14:21:00.005+02:00

Κλείνω παραθυρόφυλλα, σβήνω το φως κι όμως βλέπω

μέρα μεσημέρι κλείνομαι, μιας και μου το επιτρέπω

βεβηλώνω τη συναίσθηση μου.. καιρό τώρα μακριά μου, ποτέ μαζί μου..

ψάχνομαι.. μονίμως ψάχνομαι.. μονίμως στα κρύα μένω.. απομένω..

αλήθεια, πόσο πιο κάτω;

Ζητάω να λυθεί μπροστά μου μια καρδιά για να λύσω έναν κόμπο στο στομάχι..

και κρατάω σφιχτά στο χέρι μου άερα.. έτσι να υπάρχει..

Πώς να με ξαναψάξω όπως παλιότερα; πώς να με ερωτευτώ - όπως θα το 'κανα;

"Δε θα περίμενα να 'ρθεις
ούτε να φύγεις μέσα στης γιορτής τα φώτα
προτού σ' αγγίξω και χαθεί
ό,τι αγάπησα απλά στου νου τη ρότα."

με βλέπω και δεν αναγνωρίζω βασικά πράγματα πάνω μου..

Φωτιά..

2009-02-05T02:58:00.005+02:00

Καμμένα χαρτιά, καμμένα συναισθήματα, καμμένα μυαλά..

καμμένες σελίδες, καμμένες συνειδήσεις και μου λείπεις..

Φταίει το κενό, αυτό το απόλυτο, που με κάνει να θυμάμαι, να αναπολώ, να μην κοιμάμαι..

Φταίει που δεν είμαι -και πάλι- ολόκληρος..

Πού είναι η φωτιά; Αρνούμαι ότι έχει σβήσει.. πάλι βρέχει..

Πού είναι η φωτιά; Μετά του ήλιου τη δύση.. πάλι βρέχει..

Εδώ να μείνεις..

2009-01-23T10:09:00.001+02:00

Ιστορία για "ανώνυμους"..

2009-01-10T21:12:00.004+02:00

Φόρεσε καπέλο.. να δείχνει περίεργος. Δεν ήξερε καλά καλά ο ίδιος τον λόγο, μα τον τελευταίο καιρό έβλεπε τον ίδιο τον εαυτό του περίεργο.. Πολύ περίεργο. Ευτυχώς εξακολουθούσε να μην συμβιβάζεται, μα δεν μπορούσε να αντέξει στην ιδέα ότι επηρρεαζόταν τόσο εύκολα..

Έψαχνε εναγωνίως να βρει το λόγο που άλλαζε ξανά κι όσο κι αν επέμενε πως η πρώτη αλλαγή ήταν μόνο "για το καλό του", δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ίχνος θετικότητας στη δεύτερη. Τελευταίο βλέμμα στον καθρέφτη. 'Εφυγε. Ξεκίνησε για ένα ακόμη από αυτά τα δήθεν διαλείμματα που εκουσίως επιβάρυναν την όλη ψυχική του κατάσταση. Δεν το έβλεπε έτσι. Δεν είχε μάθει έτσι. Πάντα ήξερε. Πάντα θα τον συναντούσες ένα με δύο βήματα μπροστά.

Περπατούσε - σκεφτόταν. Μια απ' τα ίδια - μόνιμο θέαμα. Άνθρωποι, συμπεριφορές, αλήθειες, αλλαγές, ψέμματα, άνθρωποι.. Στην αρχή και το τέλος άνθρωποι. Άνθρωποι η αρχή του και το τέλος του άνθρωποι. Διασκέδασαν. Κατά τη γνώμη του θυμήθηκαν απλά λησμονώντας κάθε εξωγενή παράγοντα. Κάθε στόχο και κάθε αναστολή. Κάθε περιστατικό και κάθε αγέννητο..

"Καληνύχτα" τους ευχήθηκε κι έφυγε.. ξανά.

Λόγια..

2009-01-10T05:22:00.004+02:00

Λόγια.. λόγια.. τι άλλο άλλωστε;

Απ' τα πιο νέα θα σε πάω.. στα παλιότερα..

Ρυθμικά λόγια.. με μέτρο κι ακαπέλα.. γεμάτα αισιοδιοξία και έρωτα..

Έναν έρωτα περίεργο για μένα και αλλόκοτο.. χαρούμενος έρωτας..

Παραξενεύτηκα.. και παραξενεύτηκα ακόμα περισσότερο όταν με έπιασα όχι απλά να τα σιγοψυθιρίζω, αλλά να τα τραγουδάω φωναχτά.. σαν κάτι άλλα περίεργα, δικά μου..

Αλλά άστα αυτά.. όλα τους μπορεί να ξεχαστούν εύκολα με ένα "πάρτι".. ή -όπως μου θύμισαν πρόσφατα- με τον καιρό..

Ο χρόνος, λέει, τίποτα δε γιατρεύει

λιμπίζεται μονάχα κι απ' το μυαλό ληστεύει..

Καταστρέφει ό,τι έχεις χτίσει-έμεινες εμβρόντητη

κι αφήνει μια καρδιά.. μονάχη της κι ανόητη..

Κι άλλα λόγια.. έτσι θα μ' άφηνα(ν);

Μα αν κλέβει ο χρόνος, τότε θα πρωτοστατήσω

θέλω πάντα να θυμάμαι - θα τον σταματήσω..

Θέλω κι άλλα λόγια; ευκολονόητα;

να θυμηθώ τα καλοκαίρια τ' ασυγχώρητα;

να θυμηθώ αθώες ψυχές με σκάρτους "χειροκράτορες";

ή να ζητήσω ΜΙΑ στιγμή για 8 δικές μου άπορες;

Κι άλλα λόγια.. πάμε στα δύσκολα..

Χαράζει όπου να 'ναι και όλα φαίνονται όλο και πιο θολά..

Η ανυπαρξία του φωτός τελείωνει, όπως ακριβώς και αυτή της "αγάπης"

"Κάτι σαν ν’ άλλαξα πάλι

Καθώς το χάραγμα με φτάνει

Ο πρώτος αναστεναγμός, μου φέρνει μάλλον σε πλεκτάνη

Καλοστημένο παιχνίδι

Καμάρι πρώτο, του αέρα στολίδι

Κακοφερμένο απ’ της ψιχάλας το μακρύ ταξίδι"

Δυο λόγια για αντίο αν και δε το συνηθίζω..

Βλέπω το σκοτάδι φως τώρα τελευταία.. μα το χειρότερο είναι πως το σκοτάδι, εξακολουθώ να το αναγνωρίζω ως έχει.. κάπου κάνω λάθος..

Σπάω σημάδια των καιρών να μη θυμάμαι τους απόντες.. Σημάδια πυρωμένα..

Ποιος είσαι εσύ;

2009-01-09T04:04:00.006+02:00

Μετά από ανακατεμένα μυαλά - λόγια που ταιριάζουν..

Active Member - Πέρασμα στο Ακρόνειρο - Ποιος είσαι εσύ; (Intro)

Βήμα, βήμα, σκαλί, σκαλί

τα λογια μου χαλί και πάνω τους βαδίζω

Όσα μου τύχαν, μου γλυκάναν πολύ

αυτό που χρόνια δε μπορούσα να ορίζω

Βήμα, βήμα, σκαλί, σκαλί

σε μια βρώμικη και κακοφτιαγμένη σκάλα

Λέξη με λέξη, πρωί με πρωί,

πάω γυρεύοντας για να ανταμώσω και άλλα

Με κούραση, με αίμα, με φωτιά και χολή

το μικρόκοσμο που όλοι αποφεύγουν, έχω φτιάξει

Άλλοι το λένε ζωή, σ’ άλλους μοιάζει κελί,

εγώ απλά στο σύμπαν το έχω τάξει

Βήμα, βήμα, σκαλί, σκαλί

με μια αγκαλιά αγκάθια κομμένα

Ερχόμουν κι ευχόμουν αν περίσσεψε φιλί

από κάποιο Ιούδα μακριά από μένα

Ρίμα με ρίμα, νότα με νότα,

δε περίμενα να νιώσεις τα πάντα σε δυο αράδες

Ωραίο μου κρίμα ταίριασα χνώτα

κι από όλα τ’ άφαντα βγήκαν οι ασχημάδες

Ρήγμα με ρήγμα ψάχνω στ’ αχάλαστα

κι όλα τ’ αδιάβαστα στέκονται απείραχτα

Φτύσε στα ωραία κι ύστερα κάλεσ’ τα

Μάθε, όμως, πρώτα· κι ύστερα δίδαχτα

Ποιος είσαι εσύ

Ποιος είσαι εσύ που γελάς δυνατά

μέσα απ’ του φόβου τους τις χαραμάδες

Ποιος είσαι εσύ που σε διαλέξαν τα σωστά

να πνίξεις όσους απόμειναν βραχνάδες

Ποιος είσαι εσύ, ψευτόπλαστε, που λόγια σπαταλάς

Κάποιος μου 'πε πως βρίσκεσαι χρόνια στη δούλεψή τους

και πως σ’ αφήνουν στα κρυφά λιγάκι να τσιμπάς

ψίχουλα και τρίμματα που μένουν στο ταψί τους

Ποιος είσαι που κρύβεις τα μελλούμενα

και για το τίποτα σκαρώνεις νέους ορισμούς,

που ηδονίζεσαι σαν πέφτουν τα στεκούμενα

που λειώνεις το σίδερο και φτιάχνεις χαλασμούς

Ποιος είσαι, άβουλε, του βόθρου μίλημα

που κρατιέσαι από όπου βρεις στα σκαρφαλώματα

μετρώντας το άπειρο κλέβεις στο ζύγισμα

και εξαφανίζεσαι στα φανερώματα

Όποιος και να 'σαι, ψάξε για σένα τα δισκοπότηρα

σε στράτες αιμόστρωτες και ευκολοανέβατες

Μα πριν το τέλειωμα θα 'ρθουν χειρότερα,

γι αυτό έχω κάπου στιγμές μου αλέκιαστες

Κομμάτια ενός "γρίφου"..

2008-12-20T03:39:00.004+02:00

Και πώς να ξεχάσω όσα μ' έχουν βασανίσει

όσα μ' έχουν ιδρώσει κι όσα μ' έχουν ζαλίσει

όσα κοιτούσα με λαχτάρα, μάτια μες στην αντάρα

κι όσα με σέρναν ξωπίσω σαν την πιο βαριά κατάρα..

Όσα δε θέλω να θυμάμαι πες μου πώς να ξεχάσω

κι όσα με κυνηγάνε πώς θα ξεγράψω;

όσα ποθώ δεν τα ξεχνάω μα πες μου πώς θα τ' αποκτήσω

να θυμηθώ να ξεχάσω τον δρόμο που γυρίζουν πίσω..

Παει καιρός που ο ουρανός γεμίσε με δύο φεγγάρια

κι αρουραίοι πολλοί ξεχύθηκαν μες στα κελάρια

και μαγάρισαν τα ατόφια κόκκινα αποστάγματα

μαύρισε το ένα φεγγάρι κι έβαλε τα κλάμματα..

Τρύπαγαν συνεχώς τον ουρανό τα δύο φεγγάρια

και κυβερνήσαν οι αρουραίοι τα κελάρια

Εξατμίστηκαν - και ίχνος από τα αποστάγματα

τ' άλλο φεγγάρι μάτωσε.. μα δε βούρκωσε

Κι όμως απ' το μυαλό μου δε λεν να ξεκολλήσουν εκείνες οι πολυδιαβασμένες σελίδες..

που γράφτηκαν ανάμεσα σε μπλε στυλό, βιβλία, βουνά από σ' αγαπώ κι εφημερίδες..

Ηλίθιες μέρες! περνάτε άλλοτε αργά κι άλλοτε γρήγορα από μέσα μου..

και μ' αφήνετε να ψάχνομαι στη λογική, τις αρρυθμίες και τη μπέσα μου..

Καληνύχτα..

3 και κάτι.. νομίζω..

2008-12-18T03:05:00.004+02:00

Ποιος με φωνάζει πάλι να γυρίσω πίσω
ώρες που δεν μπορώ ούτε την πάρτη μου να κουλαντρίσω..

Το 40άρι κλασικά στο χέρι - να αρχίσω να ανησυχώ..
Ξέρω διαβάζοντας το παραπάνω, συγχέοντας την ώρα, το μέρος και τη στιγμή, κάποιος κάποτε θα χαρεί..
Μα δε θα υποπτεύεται και σίγουρα δε θα ξέρει ότι και κάποιος άλλος.. κάποτε θα χαρεί.. ίσως ακόμα πιο πολύ..

Δε νιώθω το περιβάλλον μου τώρα τελευταία.. Δε νιώθω τις λέξεις.. Δε νιώθω τις σκέψεις..
Ίσως να αναρωτιέμαι κιόλας ποιο ακριβώς είναι αυτό.. Μια φορά πάντως.. τώρα σίγουρα δε το νιώθω..

"Άτομο" πιωμένο, κεφάλι ζαλισμένο
κορμί τελειωμένο, προσμένω το "ξένο"
τ' αυτιά μου με γελούνε, τα δάχτυλά μου παρακούνε
η νύχτα τελειώνει, μια αυγή ξημερώνει
Μ' έχει πιάσει ναυτία.. τίποτα πάνω μου δεν αντέχει..
μα το ποτήρι ανεβοκατεβαίνει.. το μπουκάλι τρέχει..
κάποιοι ήχοι στ' αυτιά μου χειρότεροι από ποτέ
δεν ήμουν ποτέ εγώ, μη μ' αγαπάτε ρε..

Δάκρυα..

Με αγάπη γι' αυτούς που δεν ξέρουν αν πρέπει να με ξεχάσουν..

Χάριζέ μου να μυρίζω..

2008-12-16T23:12:00.004+02:00

..απ' την παλιά σου ανάσα
να μην ξεχνάω ποιος είμαι, να μη με κάνω πάσα

Μου έλειψες πάλι ρε, μέσα στα αλλότρια και παγωμένα
σε ξαναθυμήθηκα -αν σ' είχα ξεχάσει- μάτια θλιμμένα
Πάλι δε με βρίσκω κι ενώ με ψάχνω, πάλι χάνομαι
αλλάξαμε κι αλλάζουμε, στο πετσί μου το αισθάνομαι
ν' αρχίσω άραγε πάλι να παίρνω αποφάσεις
κι όσα ξεχάσω να τα δικάσεις και να κρυφτώ για να με χάσεις;
Μια χάρη μόνο θα ζητήσω και μια συμπόνοια..
δυο μελωδικές λέξεις στα αυτιά να σφραγίσουν τρία και κάτι χρόνια..

Πισωγυρίσματα, θαμπά πρίσματα..

2008-12-11T03:09:00.004+02:00

Έτσι είναι όταν περίμενες συμβάντα -ό,τι έλαχε- για να εκφράσεις μια καλά σφηνωμένη γνώμη..
Ή ακόμα χειρότερα όταν περίμενες ένα απ' όλα αυτά για να τρέξεις να γνωστοποιήσεις ότι η γνώμη σου κι η άποψή σου -ω του θαύματος- ταυτίζεται με τη "δικιά του"!!
Ω! -δεν ξεχνιούνται αυτά- "κρύψε το φτυάρι μη το βρει κανείς"..

αρκετά με τα παραπάνω ανούσια.. (μην ξεχάσεις να κάνεις κι αισθητή την παρουσία των πληροφοριών σου)

Μια εικόνα τώρα μόνη..
Μια κοπέλα να παγώνει..
Να με θυμάσαι όταν πατάω υποσχέσεις..
Να με φοβάσαι όταν καμώνομαι τρελός και πως μ' αρέσεις..

Μια σκιά να κυνηγιέται..
Το σκοτάδι να πλανιέται..
Ξεχασμένη μαύρη φλόγα..
Μαύρισμένη στάχτη οι δυο μας..

Δύο λέξεις - κάποιες μέρες..
Σαν διάττοντες αστέρες..
Πες μου αν έφταιξα - που;
Σφίξου-κάψε-άλλαξε νου..

..και κοίτα με, καθώς θα φεύγω..
κοίτα με κι ας σε μπερδεύω..
απάντησε μου.. Ήμουν εδώ;
..ή ποτέ δε θα 'μαι..;

Οι λύκοι κατεβαίνουν σαν βολεύει ο καιρός..

2008-11-24T02:10:00.003+02:00

..έτσι και οι στίχοι χρόνων βλέπουν πάλι το φως.

Ήταν η ίδια μάγισσα όπως και τώρα θυμάμαι
αυτή που με έβγαζε και θα με βγάζει ψεύτη
της τα 'χα ψάλει και τότε και τώρα να 'μαι
το ίδιο πλατύ χαμόγελο ήδη σβήνει στον καθρέφτη

νωρίς νωρίς σαν να με πήρε από φόβο
2 μέρες τώρα ούτε λέξη, ούτε λόγο
δεν έχω αρθρώσει κι ας τυλίγομαι από αιτίες
χώρια οι αστραπές κι οι αϋπνίες

Οι λύκοι κατεβήκανε κι είναι νταουλιασμένοι
φιμωμένοι δεν αντέξανε οι καημένοι
πικραμένοι, ντροπιασμένοι με τεράστια οργή
ξεκοιλιασμένοι κι ας βρεθούν το πρωί..

..μιας και το μαχαίρι δεν ξαναμπήκε στη θήκη,
έτρεχες.. κι ήταν κοντά σου οι λύκοι..
ξεμάκραινες.. μα μυρίζαν τον ιδρώτα σου
σε προφταίναν.. και φοβόσουν τα χνώτα σου..

Και λίγα λόγια για τον φονιά μας..
μακριά η σελήνη απ' τα ουρλιαχτά.. το φονικό μας..
Να μείνει "Γρίφος" στον αέρα κ τ' άστρα..
εγωισμέ μου μαζί σου, τι κατάφερα;

Κομμένα και καμμένα νήματα..

2008-11-13T02:31:00.003+02:00

Από τέρμα σε τέρμα πού καιρός για αρχη;
παραμύθι η ζωή, "ευτυχισμένοι ζήσανε κι αυτοί"..
κι ενώ οι σελιδοδείκτες κάνουν αισθητή την απουσία τους
το φυλλομέτρημα στερεύει γρήγορα τις ώρες από "ανίατους"
άλλος ένας νεκρός σε νεκρό χρόνο.. νεκρική οργή
με χαμόγελο.. άλλη μια απούσα στοργή

..ένα κεφάλι γεμάτο - θα μου πεις όπως πάντα
θα σου πω έχε γεια.. και μονάχος σου κράτα..

Θάνατος - ψίθυροι ανασάλεψαν
βαρύς θυμός και σκέψεις.. μα προκάλεσαν..

Σκόρπιες γραμμές.. θυμίζουν ρυτίδες..
κι έδειξαν πόσο κάλπικες ήταν οι ονειροπαγίδες..
Θύμισαν πάλι μια αρχή και ένα τέλος
μα εγώ απ' το τέλος, τέλος βλέπω.. μια φωτεινή ευθεία γραμμή.. θάνατος

Άντε.. 'γεια μας!

2008-11-07T03:28:00.002+02:00

Ότι δεν ήμουν μηχανή ποτέ δε λέει τίποτα πια..
Μια επιλογή στις δύο, σου λέει, και όλα όμορφα..

Μια ειρωνεία της στιγμής έτσι απλά.. επειδή δεν αντέχομαι..
Κι ένα μεγάλο, αναποφάσιστο, ψέμα.. δυστυχώς δεν πρόλαβα να το πω εγώ..

Ώρες ώρες έχω φτάσει να νιώθω τυχερός που απλά υπάρχει ένα 40άρι μπουκάλι στο σπίτι..

Καλό μου "σκ" (ως είθισται)..

Ποιο είναι το διάλειμμα τελικά;

2008-10-27T18:00:00.003+03:00

Γράφω πάλι.. μιας και κατάλαβα γιατί πρώτη φορά έβαλα στίχους τραγουδιού όχι δικού μου..
Άργησα κάπως, σίγουρα.. Δε γινόταν, όμως, να παραξένεψα τον εαυτό μου χωρίς λόγο..
Πρώτη φορά λοιπόν που ένα τραγούδι, ενώ θα έπρεπε να το σιγοτραγουδάω καθώς περιτριγυρίζει τα αυτιά μου, δεν μπόρεσα.. Με επέκρινε.. με κατέκρινε..

Γυρίζω πάλι το χρόνο και τείνω να μετανιώσω
κάθε στιγμή που περνάει, απλά περνάει
δε στέκεται λεπτό την ευχή μου να της δώσω
χάνεται αμέσως.. και να λακίσω ζητάει

Να πάω πίσω ξανά, να επιμείνω αλλού
αφού το χρώμα που είδα τότε ήταν άλλο
ήτανε μαύρο, μα στο γαλάζιο του ουρανού
έμοιαζε όμορφο, κρυβόταν λάθος μεγάλο

Παρελθόν για άλλη μια φορά να γίνει το μέλλον
παρακαλάει.. και δε θέλει πολύ για να με πείσει
στην ίδια σπίθα μένει κι ασημοκεντάει
κάτι μέρες - τέσσερις νύχτες είχα ζήσει

Καιρός ξοπίσω άπλετος μα λίγος χρόνος μπρος μου
βάζω σημάδια.. τον μετράω, τι κατάντια
γιατί δεν είσαι όπως πριν αμίλητος εχθρός μου
την ίδια μάχη δίνοντας που την κερδίζω πάντα;

Όλο και κάποιος θα περάσει

2008-09-16T15:03:00.001+03:00

Μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα - λόγια που ταιριάζουν..

Active Member - Blah Blasphemy 2 - Όλο και κάποιος θα περάσει (Intro)

Σ’ αφήσαμε έναν χρόνο να μαζέψεις, να μοιραστείς
το απάνθισμα της ορφανής μας σκέψης.
Άλλοτε έστεκες βουβός, μη τυχόν ρεζιλευτείς
ή σκεφτόσουν να φύγεις μ’ ό,τι κλέψεις.
Άλλοτε έμοιαζες τυφλός ξενομερίτης
ή σα να ’χει πάψει πια να κατοικεί εδώ το παρελθόν σου
κι άλλοτε απ’ τη βουή κυκλωμένος ερημίτης,
μα ό,τι και να ’ταν απλά μοιάζει με το σύρσιμό σου.

Να ’τανε όμορφο άραγε ή τζάμπα να παράπεσε
ή ξαμολήθηκε μακριά μια και καλή απ’ τις χαρές·
διάλεξε μια και κράτησε.
Θ’ ανταμώσουμε στα σώψυχα ξανά χίλιες φορές.
Γιατί πριν απ’ το φως περνάς απ’ της σκοτιάς το μονοπάτι
μα όταν γευτείς απ’ το όνειρο, δε σε τσεπώνει ο χρόνος
ούτε κι ο χάρος που φορά τομάρια στην πλάτη
δε σε ξεγελάει, γιατί είναι πάντα μόνος.

Λοιπόν, ετούτη τη φορά μη χαζεύεις την πομπή,
μπερδέψου εκεί ξοπίσω μ’ ήλιους αναρίθμητους.
Κάψε ό,τι φοράς, αν πάνω σου σκουπίστηκε η ντροπή
κι απ’ την καρδιά σου χαμογέλα στους αλύγιστους.
Μη ζηλεύεις τους πλούσιους και τους φημισμένους,
έχουμε μόνο μια μέρα φτώχειας διαφορά.
Λυπήσου τους και πες αν θέλεις στους καημένους
πως με δάνεια από το μέλλον δεν ξεχρεώνεις τα παλιά.

Μη ρωτάς για τ’ αύριο, κάνε του κεφαλιού σου·
κάθε βολεμένος και δειλός άλαλος σέρνεται.
Σταμάτα να μεθάς με λέξεις, και το νου σου,
κοιτάει ο ρουφιάνος απ’ τη γρίλια τη μισάνοιχτη και χαίρεται.
Εγώ θα μείνω βλάσφημος, παλιά συνήθειά μου,
των στίχων μου τη μάνα να κοιτώ που ’χει γεράσει
και με βρίζει μπρος στην αμάθειά μου·
μα εσύ κράτα λίγο αγάπη όλο και κάποιος θα περάσει.

Χωρίς τίτλο

2008-07-16T01:25:00.002+03:00

Λογικό το χωρίς.. μιας και τώρα με ξαναμαθαίνω..
Δεν έχω καταλάβει ακόμα ποια από όλες τις περιόδους που διάνυσα οφείλω να θεωρήσω διάλειμμα και ποια φυσική ροή των πραγμάτων, αλλά πόσο μπορεί να με απασχολεί κάτι τέτοιο πια..;

"Όλα τελειώνουνε κι όλα περνάνε"
μα είναι ίδιοι οι στίχοι και πάντα θα 'ναι..
ίδιο χαρτί και στυλό - άλλο παραμύθι
κι ο ίδιος και κυκλοθυμικός χρόνος που δε με πείθει..
Άλλη φουρτούνα.. καινούρια κύματα
ο ίδιος φόβος ο αλλόκοτος.. τα ίδια κρίματα..
Άλλο καράβι.. άσπρο πανί..
θάλασσα μαύρη.. ίδια κι αυτή..

16/7 κι άλλο διάλειμμα μάλλον..

Απρόσμενα

2008-06-14T16:42:00.002+03:00

Καλώς τα βρήκα κι αυτά.. Τα πασίγνωστα και πάντα αναμενόμενα απρόσμενα..

Σε πρωινά, μεσημέρια, απογεύματα και χωρίς αμφιβολία σε νύχτες..
Σε ηλεκτρικούς, σε μετρό και εννοείται σε λεωφορεία..
Σε καφετέριες, σε εστιατόρια και δεν γίνεται να λείπουν τα παγκάκια..

Αφέθηκα πάλι, πυρόνειρο, στις αισθήσεις μου όλες
ταραγμένες όπως πάντα και σε εγρήγορση για ώρες
Άκουγα όσα μύριζα και μύριζα όσα ακουμπούσα
και γεύτηκα όλα όσα για καιρούς πολλούς κοιτούσα..
Άδειασα πάλι τελείως κι έδιωξα όσους με περίμεναν
αφού μπροστά μου σώπαιναν.. Και το ήθελαν..
Χαρά μου -τι να πω;- αντίο και καλό δρόμο
βαρέθηκα να μετανιώνω, να με θολώνω
Συνηθισμένα εξάλλου τα βουνά χρόνια και χρόνια
να καλύπτονται με τη πιο κακιασμένη διχόνοια
γνωστή εικόνα, ένα είδωλο ως συνήθως
Καλώς ήρθες ταξιδιώτη κι ελπίζω.. Να σε βρώ μες το πλήθος..

Εξανεμίζονται τα μαγιάτικα..

2008-05-25T11:47:00.002+03:00

Βάρυνα απότομα ανάμεσα στ' ανάλαφρα της εποχής,
θα είναι η λάσπη μετά το πέρας της βροχής
θα 'ναι τα αγκάθια που σκληραίνουν με το κρύο
θα 'ναι σελίδες σκισμένες από ένα σχολικό βιβλίο
είναι σίγουρα κληρονομιά από πάππου προς πάππου
είναι το ψέμα που μου λέει πως πάλι έφτασα κάπου
είναι οπωσδήποτε τα σκόρπια ισχνοδιλήμματα
πώς να ξεφύγουν τα θολά σαράντα κύματα
πώς να ξεφύγει η μουρμούρα απ' το κεφάλι
πώς να ξεφύγει η ντροπή μου από μια καινούρια ζάλη
τι σε πότισαν πάλι, δήθεν για να χαλαρώσεις
σε ποια γωνιά θα σου γυρέψουν να προδώσεις;
σε ποιο πιστεύω, σε ποιο άχρηστο γουστάρω
σε ποια εικόνα του μυαλού κάνεις το τελευταίο τσιγάρο

σε ποια πανέμορφη νύχτα εκεί λίγο πριν τον ύπνο
θα φωνάζω πως δεν ήμουν εδώ.. Ακόμα λείπω..

Σκάρτες ώρες..

2008-05-18T21:59:00.002+03:00

..είναι όλες αυτές που σου προσφέρουν απλόχερα ένα γεμάτο μέχρι πάνω τίποτα..

Υπάρχει το τίποτα και στα 'χω ξαναπεί
τελευταία, ξεδίνει όταν μαζεύεται η σιωπή
τρεμοσβήνει μονάχα όσο πετάει ο χρόνος
απαραίτητη προϋπόθεση, να είσαι μόνος
κρυφό αμάρτημα, κάτι σαν ώρα "αντίο"
άηχο κροτάλισμα δοντιών μέσα στο κρύο
βουβή κατάρα φορτωμένη πρόχειρα στην πλάτη
μοιράσου τη μαζί μου χωρίς ίχνος φόβου.. αν το φτωχικό, νοικιάρικο μυαλό μου φανεί επιτέλους σε σένα παλάτι..

Μέρος Α' ή απλά το βουνό..

2008-04-30T00:48:00.005+03:00

Αντί προλόγου:
Σα να βρίσκεσαι μπροστά σε βουνό, να σε χτυπάει το χαλάζι
και ξάφνου να διαλέγεις θάλασσα, για να σου φύγει το μαράζι

Λοιπόν, θάλασσα πίσω, βουνό μπρος και κάτι θυμίζει
γνωστός εχθρός μα ποιο διαλέγεις στο τέλος μετερίζι..;
να αρχίσω να ανεβαίνω κι όπου με βγάλει
η θα κουραστώ - πίσω πάλι κι απ' την αρχή ήρθαν κι άλλοι;

μάλλον δεν είναι θέμα κούρασης όπως το σκέφτομαι
είναι συναισθημάτων σύμπλεγμα, που το καλοδέχομαι
για μια ακόμα φορά, για μια ακόμη πριν το χαλάζι βροχή
κι ας φαντάζει το βουνό ξεκάθαρη επιλογή

την προσοχή μου στο βουνό, τόσα χρόνια το γνωρίζω
με τραβάνε πιο πολύ αυτές οι ανάσες και το φόντο το γκρίζο
κι όσα μυρίζω και μου συστέλλουν το στομάχι
μοιάζουν απίστευτα - σίγουρος νικητής το βουνό σ' όποια μάχη

μα άκου πάλι και δες καλύτερα
το ανέβασμα πρέπει να ξεκινήσεις μια ώρα αρχύτερα
και το χαλάζι.. που τη βροχή ακολουθάει
σ' αφήνει μόνο μ' ένα κουράγιο που λιγοψυχάει

Τα πιο δύσκολα λόγια μα και τα τελευταία
αν φτάσω στην κορυφή σειρά έχει η κατρακύλα
πόσο λες να προλάβω να μαγευτώ απ' τη θέα
σαν τη ζωή κι η κατηφόρα.. πάντα σκύλα

Ελπίζω το 2ο μέρος να ακτινοβολήσει στα μάτια μου, μήπως και ξυπνήσω

Μια Κυριακή του Απρίλη.. 28 παρά κάτι..

2008-04-27T23:28:00.003+03:00

Μάλλον σωστά μου τα 'παν.. Σωστά τα έμαθες κι εσύ..

Τον είδα απόκληρο μπροστά σ' ένα καθρέφτη..
Δεν ήταν δίπλα ή πίσω μου και βγάλε με ψεύτη..
Δε θα σου πω τ' όνομά του, ούτε καν τι φορούσε
μα είχε χίλια πρόσωπα κι αλήθειες δε μαρτυρούσε
κάποιες κρίσεις ειλικρίνειας μόνο του έκλεβαν τ' αλύγιστο
28 παρά κάτι μοιάζει καλό αντίδοτο..

Αποχαιρέτα τους..

2008-04-26T20:59:00.003+03:00

Αποχαιρέτα τους,

με νεύμα απότομο του κεφαλιού..

Αργά ή γρήγορα,

όλοι λάτρεις του παλιού..

Μάλλον καιρός μου και μένα..

2008-04-17T23:50:00.002+03:00

Μάλλον καιρός μου και μένα, παίρνω τον τίτλο και πάμε
σ' όλα εκείνα τα ωραία που όλο ξώφαλτσα περνάνε
καταπάνω τους λοιπόν, όχι για να τ' αγγίξω
να τα τρομάξω γουστάρω - τώρα που μου έστριψε να αφήσω
κάθε διεστραμμένη σκέψη να νοικιάσει καταφύγιο
στο μυαλό μου, ζεστά - σταμάτησα να τις πνίγω..
Και είναι όμορφα πάλι κάτι μου λέει πως θα ζήσω
δείξε μου έναν, εξάλλου, που δεν αξίζει να μισήσω..

Νύχτα με χάλασες πάλι, μα δεν πειράζει, χαλάλι..

Η Φωνή της Καμπάνας

2008-03-30T15:39:00.004+03:00

Η Φωνή της Καμπάνας - Κώστας Βάρναλης

Μες το δροσάνεμο
που αναγαλλιάζω
κι ο νους χανότανε
σε χάος γαλάζιο
ψηλά ας μ’ αφήνατε
να ξεχαστώ
φωτοπερίχυτη,
στόμα κλειστό.

Ποιο χέρι απλώθηκε
να με σπαράξει
απ’ το χρυσόνειρο
στην άγια πράξη!
Ο πρώτος ήχος μου
πρώτη πληγή.
Με τραβάς, αίμα μου
ξανά στη Γη.

Ω! σεις χαμόσυρτα
λέρα σκουλήκια,
η άλαμπη ζήση σας
ζήση ναι δίκια!
Μια τρύπα ο κόσμος σας
και μέσα κει
ο Χάρος λύτρωση
κι ώρα γλυκή.

Δεν είναι κέντρισμα
να σας κουνήσει,
κορμιά, που η άλυσσο
τα ’χει τσακίσει!
Σκέψη, ποιος άνεμος
θέ ν’ αξιωθεί
να σ’ ανατάραζε,
σκότος βαθή;

Πίσου απ’ τα λόγια μου
πικρά φαρμάκι,
τι κόσμοι απέραντοι
βυθοί λουλάκι!
Μάτι δε βρίσκεται
να θαμπωθεί
κι αφτί δε βρίσκεται
να λιγωθεί;

Να ταν να ξήλωνεν
απ’ την καρδιά μου
Μοίρα καλόβουλη
τ’ άγρια καρφιά μου
και να με σήκωνε
μ’ άξιο φτερό
σκέψη που μέστωσε
με τον καιρό.

Πάνω από θάλασσες
πάνω από χώρες
με τον καλόκαιρο
και με τις μπόρες
να με κατέβαζεν αγαλινά
όπου τ’ ανθρώπινο
πλήθος πονά.

Σε μίνες φόνισσες
μπουχές καζέρνες,
λιμάνια ολόκαπνα,
βοερές ταβέρνες,
σπιτάλια σκοτεινά
και φυλακές,
μπορντέλ’ ακάθαρτα
και προσευκές.

Στα στήθια να μπαινα
σαν την ανέσα,
σφυγμός βαθύρριζος
στις φλέβες μέσα
στο νου σαν άστραμα
και στην ψυχή,
ν’ αχούσ’ αδιάκοπα
τη διδαχή:

«Όλα τελειώνουνε
κι όλα περνάνε!
Ιδέες βασίλισσες
κακογερνάνε.
Στις νέες ανάγκες σου
(κόπος βαρής!)
σκοπούς αλάθεφτους
κοίτα να βρεις.»

«Αν είν’ η σκέψη σου
πριν από σένα,
δεν είναι απόκομμα
θεού και γέννα.
Τη σκλάβα σκέψη σου, σκλάβα δετή
σου τηνε πλάσανε
οι Δυνατοί.»

«Φτωχέ, σου μάραναν
κόποι και πόνοι
τη θέληση άβουλη
πιωμένη αφιόνι!
Αν είναι ο λάκκος σου
πολύ βαθής,
χρέος με τα χέρια σου
να σηκωθείς»!

«Τ’ άσκημα χέρια σου,
των όλω αιτία,
βαστάνε μάργελη
την πολιτεία!
Βγαίνει απ’ τα χέρια σου
κάθε αγαθό
του ωραίου περίθετο
το χρυσανθό.»

Σφίξε τα χέρια σου,
για Σένα κράτει
τ’ άμοιαστον έργο σου,
την Πλάση ακράτη
κι όλο ανεβαίνοντας
προς τη Χαρά
μέσα σου θά ναβεν
άστρων σπορά.»

Κι όπου σε σφάζουνε
δεμένον πίσου,
να βρόνταα άξαφνα
σεισμός αβύσσου,
χίλι’ αστροπέλεκα:
«Δεν είναι μπρος!
Κρύβεται πίσω σου
χρόνια ο οχτρός»!

Μοναδικό.. Παραθέτω και μια αναφορά του ποιητή..

"Μετά το τέλος του μονολόγου της Καμπάνας στους Σκλάβους Πολιορκημένους, ο ποιητής, χωρίς αυταπάτες, προοιωνίζεται τις τύχες του έργου του σχολιάζοντας: Κανένας δεν κατάλαβε τι έλεγε η Καμπάνα. Γιατί καθένας άκουγε τη δική του σκέψη."

Για που το 'βαλες πάλι ;

2008-03-25T23:02:00.002+02:00

Ψάχνω εμένα πάλι, τον γνωστό ερωτευμένο μου εαυτό..

Τις λέξεις που με περιγράφουν ψάχνω, τα χρώματα που με γεμίζουν, τα ψάχνω κι αυτά..

Αυτό! Ποιο; Αυτό που θα με σώσει, αυτό κι αν ψάχνω..

Ψάχνω κι άλλα, κι άλλους πολλούς. Ψάχνω να βρω μυαλά παρόμοια..

Το ίδιο φυλακισμένα.. Το ίδιο προδομένα.. από την ίδια τους τη συνείδηση..

Το ίδιο! Το ίδιο γήρας στα χέρια.. Το ίδιο "μισογεμάτο" τσουβάλι στην πλάτη..

Πού και πότε ξεμακρύναν όλα/όλοι αυτοί; Για πού;

Τέλος πάντων - όπως πάντα.. Αγάντα στο μυαλό..

Και μόνος να είμαι ή να μείνω.. Τι μ' αυτό;

Μόνος μου είμαι έτσι κι αλλιώς..

Χωρίς πίστη, θρησκεία, παράταξη, αδελφό.. Πες μου ποιον έχω;

Έχω εμένα ρε, κι αν δεν είμαι ελεύθερος θα γίνω.. Κι όταν γίνω, θα παραμείνω..

Κι αν δεν έχω και προκείμενο.. Χρέωσέ το κι αυτό στη νύχτα που μου έχει πάρει την καρδιά..

Σώθηκες λέει..

2008-03-12T23:12:00.002+02:00

Λόγια λόγια τόσα λόγια πάλι, τουλάχιστον τα γραπτά μένουν..

Τόση αγάπη διάχυτη στο χώρο - κάτι πάει στραβά
και μάλιστα χωρίς κανέναν όρο - κυριολεκτικά
Τουλάχιστον έχει γίνει ο διαχωρισμός - ποιοι τα λιμάνια, ποιοι οι βαρκούλες
ξεπεσμός - μα είχες στερέψει από ευχαρίστησης λεξούλες..
χάδια και ξεφτίλα, αγκαλιές αναδίδουν σαπίλα
κι η σκέψη σου καρφωμένη πάντα αόριστα - δέσε τη σκύλα
και σκέψου φωναχτά -παρακαλώ- όσα διαβάζεις
Ίσως αρχίσεις, τα κάλπικα που νιώθεις, να δαμάζεις
Ίσως το σκοινί δέσεις πίσω στης ευκολίας τον καταπέλτη
έλα στα ίσα σου - βρες την αλήθεια σου και καν' την παντοτινό επισκέπτη..

Τα όνειρα βρίσκουν το δρόμο τους στο σκοτάδι..

2008-03-08T01:25:00.004+02:00

Προς την περιπλανήτρια μιας αλλόκοτης φαβέλας, (απάντηση στο: http://dreamingbrazil.blogspot.com/2008/03/dark-side-of-dream.html)
και όποιον άλλον προσπαθήσει..

Θυμήσου τ' όνειρο δεν ήταν εκεί εξαρχής κι ας μην αλλάζει
και δεν θ' αλλάξει απ' όνειρο, όσο μια άβυσσος τολμά να τρομάζει
όσο η ζωή συμβιβασμένη να μείνει έχει πάρει απόφαση
όσο η φαντασία πλασάρεται σαν τηλεόραση
δεν είναι θέμα ενός μυαλού και της ψυχής μονάχα
δεν χρειαζόταν καν αναφορά - να μην το ξέρεις τάχα;
Τα κάνεις όλα και το χαίρεσαι, πέφτεις - ξυπνάς
δεν είναι κι η καλύτερή μου να σου λέω πως γερνάς
Μα αφού θα ζήσεις που θα ζήσεις όπως πρέπει
σβήσε το δίλημμα, πάτα τα όρια και γνέφει
τ' όνειρο χέρι με χέρι με τη φαντασία ζητάει
να πάρει εκδίκηση από κάθε παρ' ολίγον μακελάρη του..

Κι αν όλα αισιόδοξα φάνηκαν να στα λέω
χρέωσε το στη νυχτιά -μ' έχει αρπάξει- εγώ δεν φταίω..

Μιας νύχτας πάλι το φευγιό..

2008-03-08T00:23:00.003+02:00

Τη νύχτα την έχω κάνει βασίλισσά μου. Την έχω κάνει από τόπο μου παρέα. Για πάρτη της γουστάρω να την ζω από κοντά. Γιατί μου δίνει όσα ζητάω πριν αρθρώσω.

Το σκοτάδι της είναι βάλσαμο για όσα με πληγώνουν αντικρίζοντάς τα..
Το βοριαδάκι της απομακρύνει τη σκόνη μου..
Η δροσιά της ξεκολλάει τα χείλη, λύνει τη γλώσσα..
Τα απόκοσμα τριξίματά της κρατάνε σε εγρήγορση τις αισθήσεις..
Ευαίσθητα αυτιά - τεντωμένο δέρμα..
Η θολή της ξαστεριά μαγεύει μάτια..

Η μοναξιά της σου θυμίζει ότι μπορείς να αντέξεις..
Κι αν σου θυμίζει κάτι άλλο απ' ότι είσαι..
Δεν άξιζες ποτέ την νυχτιά μου - τα βλέφαρα κλείσε..

Αν ονειρέυομαι...

2008-03-07T16:12:00.003+02:00

Με ρώτησαν -ξαφνιασμένοι- αν όντως δεν ονειρεύομαι τον εαυτό μου "κάπως".
Η απάντηση, μάλλον, τους ξάφνιασε περισσότερο.
Προτιμώ λοιπόν να μην με δω στο μυαλό μου μετά από χρόνια..

Αυτά που εγώ ονειρεύομαι, προσπαθώ να τα ζω κάθε μέρα.
Αυτά που εγώ ονειρεύομαι, πολλές φορές δεν έχουν καν χώρο για μένα.

Πες μου λοιπόν αξίζει να με ονειρεύομαι;
Δες λοιπόν πώς έχει το πράγμα.. Με ονειρεύομαι..
Με ονειρεύομαι παρέα πιασμένη απ' τους ώμους - ώμοι γεροί, γεμάτοι ζωή, ώμοι που δεν θα απέρριπταν ποτέ έναν άλλον, μοναχικό ώμο.

Κι όμως.. δεν πείθω κανέναν..
Στα δικά μου όνειρα, η θολούρα στα μάτια έχει εκδιωχθεί καιρούς τώρα. Τα μάτια παραμένουν λαμπερά, φωτίζουν το πρόσωπο. Τα μάτια ερωτεύονται - δεν προδίδουν. Οι κόρες διαστέλλονται συνεχώς, δίνοντας έναυσμα σ' απαρχές δακρύων.
Δεν είναι κακό.. Κι η ευτυχία δακρύζει.. και κλαίει πολλές φορές.
Άκου και δες όμως. Τα όνειρά μου απεικονίζουν εμένα κι εσένα αγκαλιά - μην ψάξεις ένα εσένα..
Ίδιο πιάτο, ίδιο ποτήρι.
Τα όνειρα παίρνουν ζωή αν τα όνειρά μου γίνουν δικά σου - ή αν είναι ήδη δικά σου, προτού στα ψιθυρίσω.
Άκου και δες όμως. Μην ονειρεύεσαι αν δεν πρόκειται να ζήσεις.
Άκου και δες. Ζήσε. Άκου και δες και σκέψου πριν τη νύχτα απαρνηθείς.

Υπάρχει το τίποτα...

2008-03-04T20:47:00.004+02:00

Όνειρο βραζιλιάνικο.. θέλω να σου απαντήσω.!
http://dreamingbrazil.blogspot.com/2008/03/blog-post_04.html

Πρόσφατα.. τίναξα το χαλί μου
κι όλοι οι φόβοι που είχα έκοψαν την αναπνοή μου
Τρομακτικοί κι ελεύθεροι και αποπνικτικοί
σκόρπιοι από δω κι από κει, χόρευαν.. μα..
Είπα να κάνω μια εξαίρεση - τους γνώρισα
τους έκανα όνειρα, μαζί τους χόρεψα
Έζησα την παράνοιά μου, άκουγα τα λόγια άλλων δικά μου
Μοίρασα το μυαλό στους εφιάλτες και τα όνειρά μου
Και κάπου μες στις φωνές συνείδηση άφωνη μικρή:
"Μη χάσεις τα όνειρα δε θα χεις επιλογή"

Άστο το τίποτα, άστο -κι ας ειν υπέροχο- να υπάρχει
καλύτερα να μη σε βρουν ποτέ, στ' άχυρα κόκκος στάχυ..

Ονόμασέ το..!

2008-02-20T23:46:00.003+02:00

Διαμαντένια ακτή..

Πύλη ολοζώντανη..

Μύθος διάχυτος..

Αστέρι ολόφωτο..

Ουρανός ξάστερος..

Όνειρο ανόθευτο..

Ονόμασέ το όπως θες.. Αρκεί να το ονομάσεις.. Μην αργείς...

Ξέρεις.. Κι αν δεν ξέρεις μάθε κι αν μάθεις, θυμήσου κι εμένα..

Παντού υπάρχουν στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις, όπως νιώθει ένα παιδί όταν μαθαίνει ότι είναι νόθο. Γκρέμισέ τες ή απόλαυσέ τες..! Όλο και κάτι θα καταφέρεις.. Η μάχη έχει το ενδιαφέρον.. Κι άλλοι χάθηκαν, αλλά δεν παύουν να υπάρχουν..

Υπ' όψιν.. και να μη με θυμηθείς, εσύ να 'σαι καλά.. χίλια καλώς να βρεθείς και άσε με εμένα.. Παλεύω κι αντέχω μόνος μου.. Μ' έχει δέσει η φωτιά μου σαν ατσάλι..

Μόνο μην ξεχαστείς.. Ονόμασέ το..!

Ένα freestyle για τα σκάρτα...

2008-02-18T13:30:00.003+02:00

Λόγια απλά λόγια κι άλλα λόγια φευγάτα
καλή ώρα ρε πυρόνειρο, πετάμε τα σκάρτα
συνήθισα να σου μιλάω τώρα τελευταία
δε φοβάμαι, δε ντρέπομαι, την έχω δει τη θέα
τον γκρεμό μου δηλαδή κι αυτό το κράμα ηλιθίων
μόνος απ' την αρχή στο τέλος, ούτε κρίμα ούτε μείον
για κανέναν και προ όλων για μένα σαν πάντα
και πες μου αν φταίω που είπα μονοπάτι τη δικιά μου στράτα
αφού ξέρω ποια πρέπει να ακολουθήσω
με ποιους οφείλω να ζήσω και πόσα ψίχουλα ν' αφήσω ξοπίσω
πόσα λουλούδια να μυρίσω και τι ακριβώς
πρέπει να κάψω και να σκίσω πριν γίνει εχθρός...

Μια χαρά... θα περνάς... δε θα σέβεσαι... μια χαρά...

Παρακολούθησέ με... ΚΟΙΤΑ!

2008-02-12T23:06:00.006+02:00

Κοίτα! Κοίτα με πως θα πετάξω πάλι! Μέσα από τη γκρίνια...

Καίγονται τα σάπια κρίνα... Καίγονται!

Καίγονται και τα χλωρά μαζί τους... σκέψεις ανήμερες κρίμα...

Αλλά εμένα άσε με... Ανήκω στις πρώτες φλόγες που ο αέρας δεν παράσερνε...

Ζεις από ποτέ πιο όμορφα..; Κοίτα το χτες μου..!

Έπιασα μια σκέψη απ' τις πολλές, στην τύχη.

2008-02-05T22:22:00.000+02:00

Θέλω μολότοφ να γίνω, συνέπεια καλής πορείας
ν' αφήσω σημάδι ανεξίτηλο της ιστορίας ...

Πώς να έχει το πράγμα... για το καθόλου και το τίποτα συνάμα...

2008-02-04T00:05:00.000+02:00

Το δικό σας τίποτα το βαρέθηκα καιρό τώρα
μπούχτισα και ξέρω ότι το ξέρω καλά
το χω ζήσει από κοντά στα πιο άσχημα του χρόνια
τα βουνά που έσμιξα τα σιχάθηκα πια
Ζω για όσους με ξέρουν και ξέρουν πως υπάρχει
ελπίδα για ζωή ανάμεσα στα άπειρα λάθη
ζω και για όλους εκείνους που πλησιάζουν δειλά
...πάντα με το χέρι στεριωμένο στην καρδιά.

Βαρέθηκα να νιώθω ότι γνωρίζω τον καθένα
κάθε τους κίνηση φαντάζει επόμενη και λογική
κι η πιο απίθανη ανήκει στα προδιαγραμμένα
κάθε στιγμή τους μου μοιάζει κακέκτυπο και φυλακή
για τις ιδέες και για τις όποιες σκέψεις τους
χαμένοι για πάντα μες στις "διαλέξεις" τους
γι αυτό βάζω το μυαλό μου ψευδαισθήσεις να πλέξει
να γίνει η χάση τους, η δικιά μου η φέξη.

Αφιερωμένο στους φίλους που χαθήκαν νωρίς και ξεχαστήκαν
αφιερωμένο σ' όλους τους διαφορετικούς που ακόμα δεν παραδοθήκαν..

Δρόμοι

2008-01-31T12:36:00.000+02:00

Άλλο ένα ποίημα από το σχολικό βιβλίο Λογοτεχνίας της 3ης Λυκείου. Ας μου επιτραπεί να κάνω πρόλογο τον επίλογό του...

Περιμένουμε ο καθένας στη στάση του
περιμένουμε όλοι μαζί στο τσίγκινο υπόστεγο.

Δρόμοι - στιλπνά σκούρα χταπόδια τούτης της χώρας μου,
που πάνω σας δίχως μορφή και δίχως βάρος
πορεύεται το μέλλον. Κούρσες, πούλμαν, δεξαμενόπλοια,
κάποιο ποδήλατο και κανένα σπουργίτι
που κυλά τις αόρατες ρόδες του πάνω στην άσφαλτο.
Από κάτω υπόγειοι δρόμοι. Από πάνω
αέρινες σήραγγες παίζοντας τζαζ.
Δρόμοι πλάι σε αστραφτερές βιτρίνες, πλάι
σ' αγάλματα ή ανάμεσα από μαγαζιά κι
εργοστάσια.

Δρόμε έξω απ' το πανεπιστήμιο.
Έξω απ' το κτίριο της Βουλής. Δρόμε εθνικέ.
Δρόμοι της συνοικίας. Δρόμοι μαστιγωμένοι
από πίσσα και αίμα. Φτιαγμένοι με φωνές
και χαλίκια. Κάτω απ' το βάρος
οδοστρωτήρων και χιλιάδων διαδηλώσεων.
Δρόμε, σάβανο του Γρηγόρη, του Σωτήρη, του Τάσου.
Δρόμοι - παιάνες. Δρόμοι γιορτής.
Δρόμοι - αγωνία. Δρόμοι - φονιάδες.
Ποια κατάρα πάνω σας έχει πέσει;

Του Λευτέρη Πούλιου.. Τιμής ένεκεν.

Αν κάποτε πεθάνω...

2008-01-28T23:07:00.000+02:00

Το εισαγωγικό το αντιγράφω από την πηγή (το βιβλίο Λογοτεχνίας 3η Λυκείου - ναι, περιέχει και κάτι καλό)... Χρησιμοποιήθηκε απόσπασμα του Σαίξπηρ...

Δεν είναι αγάπη αυτή
που αλλάζει με της τύχης όλες τις στροφές
και με κάθε σκούντημα παραστρατεί...

Αν κάποτε πεθάνω,
μην ακούσεις ποτέ πως τάχα "κείμαι ενθάδε":
εσύ θα με βρεις στην αναπνοή του αέρα
στο φευγαλέο, παιδικό χαμόγελο

Αν κάποτε πεθάνω,
μη διαβάσεις ποτέ τ' όνομά μου σε πέτρα:
εσύ θα ξέρεις να μ' ακούσεις στον αχό της άνοιξης
και στην επιμονή του ήχου της βροχής.

Αν κάποτε πεθάνω,
μην πιστέψεις ποτέ πως η αγάπη μου τελειώνει:
σκέψου πως θα σε περιμένει,
σ' άλλες αισθήσεις περιγράφοντας τα όμορφα.

Της Μαρίας Λαϊνά... αποφάσισα να αλλάξω μόνο την τελευταία λέξη...

Όνειρο;

2008-01-22T22:55:00.000+02:00

Πόσες στιγμές έχω ευχηθεί, πόσοι δεν τ' άξιζαν
πόσο εντάξει ήμουν μ' άλλους που σιχάθηκα
νωρίς, το κατάλαβα ευτυχώς πρώτα για μένα
ότι δεν έφταιγε η αδύναμη και λαβωμένη φτέρνα
ξεπέρνα! του εαυτού σου την κατάρα
το αντίδοτο στο γέλιο, ρε, δεν ειν' η παγωμάρα
και τρομάρα μεγάλη, πικρό χαμόγελο
τόσα χρόνια στο "φως" κι ούτε μισό μισόγελο...

Είδα πρόσφατα ένα όνειρο στον ύπνο μου, απ' αυτά τα γρήγορα που τη μία εναλλάσσουν τις εικόνες σαν να μην υπάρχει αύριο και την αμέσως επόμενη στιγμή, παγώνουν το χρόνο, αναγκάζοντάς σε να αποτυπώσεις το στοπ-καρέ στο μυαλό και τη συνείδησή σου την κλεμμένη... Λάθος, το όνειρο το είδα ενόσω ήμουν ξύπνιος... Κι αν θυμάμαι καλά σημασία έχουν τα "στοπ-καρέ".

Στα "γρήγορα" είδα πρόσωπα να με τριγυρίζουν αδιάκοπα. Φάτσες πολύ γνώριμες. Κάποιες έκανα και να τις αγγίξω. Δεν υπήρχε ούτε μια μικρή περίπτωση να μην μετάνιωνα γι αυτό. Μάλλον γι αυτό οι "εικόνες" δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα. Σημασία όμως έχουν τα "στοπ-καρέ".

Στο όνειρο, σε αυτό που είδα όντας ξύπνιος ήμουν μόνος μου. Καμία σχέση με την πραγματικότητα (ρε λες;). Όταν βρήκα την έξοδο από το όνειρο - ή μάλλον όταν με βρήκε - συνάντησα πρόσωπα πολύ γνωστά - σαν να μην είχε περάσει λεπτό - από τις εικόνες που αντίκριζα... Τους είδα όλους ξανά, όπως τους είχα δει και στο όνειρο - ξανά και ξανά. Σημασία όμως έχουν τα "στοπ-καρέ".

Τα "γρήγορα" άλλαζαν συνεχώς. Έτσι κι αλλιώς, όλα αλλάζουν, όλα τελειώνουν κι όλα περνάνε... Ιδίως οι εικόνες και τα πρόσωπα, οι ιδέες κι οι συζητήσεις, το μίσος (ίσως) κι η αγάπη (σίγουρα). Όχι όμως τα "στοπ-καρέ"

Δεν πρόκειται να εξηγήσω ποτέ και σε κανέναν τι είναι το "στοπ-καρέ". Εξάλλου είναι πιο κατανοητό απ' όσο ακούγεται. Το μόνο που θα γράψω είναι τι είδα - τι περιείχε το δικό μου στοπ-καρέ...

Μέσα στη θολή εικόνα του, μέσα σε όνειρα χαμένα
σε πρόσωπα οργισμένα, σε μυαλά θαμμένα και ξεχασμένα
μέσα στον χαμό, σε κράματα πυρωμένα
είδα εμένα.. μονάχα εμένα..

2008 κι ας άργησες

2008-01-12T23:10:00.000+02:00

Βρήκα πάλι κατάλληλη στιγμή να γεμίσω το λευκό με γράμματα. Ας το ξαναπαραβλέψω...

Στο κάτω κάτω ένα χρόνο είχα να βάλω το "UPDATE ~ http://logiapyroneirwn.blogspot.com/" στην υπογραφή μου... Ένα χρόνο... κλασικό "αστειάκι"... Γιατί όμως;

Άρχισα να σκίζω τα κείμενα που είχα γραμμένα... μια αλλοπαρμένη μάγισσα κομματιάστηκε, πολλές μικρές ώρες έγιναν ακόμα περισσότερες, ο τέταρτος στίχος προσπαθεί να ενωθεί μα δεν τα καταφέρνει, η περηφάνια διασκορπίστηκε στο πουθενά...
Πάει αυτό...
Πονάω μου φαίνεται...
Κι αυτό το κουσούρι στο χέρι, έχω την εντύπωση ότι είναι καιρός να το αποδεχτώ...
Άργησα, αλλά δικαιολογημένα, ποιος το φανταζόταν ότι αυτή θα ήταν η μόνη προίκα μου;
Δεν μίλησα ποτέ γι αυτό, οπότε ούτε τώρα θα το κάνω. Καλά είναι εκεί που μένει μαζεμένο.

Τι περιμένει λοιπόν κανείς για μια νέα χρονιά;
Κοινότοπες ευτυχίες, αγάπες επιτυχία πρώτα απ' όλα... Επιτρέψτε μου να μην "πάρω".
Κάτι άλλο έρχεται, πιο δυνατό, πιο τρυφερό... πιο σημαντικό απ' τα 18...

Ψάξτε βρείτε το...

Εορταστικό "εις υγείαν"! Κυρίως στους άσπονδους φίλους και σ' αυτούς που ξενυχτάνε σε καυτή ατμόσφαιρα (στην κυριολεξία-ξέρουν αυτοί)

Θυμάται ο νους, θυμάται και το σώμα

2007-12-22T21:42:00.000+02:00

Μετάξι ποτέ δεν έγινες, σκουλήκι έμεινες
στα σκουπίδια οι κόποι μου, οι κόποι σου και ξέμεινες
παρέμεινες κοντά στη χάρη μου, για χάρη μου
μ' ακολουθούσες συνεχώς, στραβό μαύρο λιθάρι μου
πιθάρι με μελάσα, ζύμωση κι απόσταξη
για ρούμι και στα πράσα, τη μέθη, την απόληξη
της ψυχής μου, της ζωής μου το κουδούνι
σαν χτύπαγες για ξύπνημα, αλύπητα κι οι ρούνοι
που μου διάβαζες -κάθε ύστερα και έναν-
τους θυμάμαι όλους - ξεχωριστά και έναν έναν.
Τα χαλάσματα που διάβηκα δε δείχνουν να σε τρόμαξαν
σε γέρασαν όμως και σ' αποφώνησαν
τόλμησαν να σε προκαλέσουν - μια ζωή δίπλα δίπλα
ρε τι κατάλαβες, πες μου, και θα με πάρει η νύχτα
ούτως ή άλλως, τα βλέφαρά μου μένουν ανοιχτά
ώρες, μέρες και νύχτες τώρα, όμως, αρκετά
φωνές μες στο σκοτάδι, μου τις έκρυβες - καλά έκανες
κι όμως σε μια απόκρυψη κατάφερες και πέθανες.
Δεν άντεξες, το δίχως άλλο, φάνηκε
και τότε τα παράτησες... Κρίμα.

Riddle

"Αυτό που ήξερες, μάθε πως δεν είσαι,
με τ' όνομά σου κανείς δε σε φωνάζει.
Τίνος το πρόσωπο φοράς Κοίτα πως είσαι.
Μες στον καθρέφτη κάποιος σε κοιτάζει.
Δεν είσαι αυτός που θα σου πω, σ' έχω ξεχάσει.
Δεν ήσουν άλλοτε εδώ, λάθος θυμάσαι.
Ήδη ο χρόνος που ζητάς έχει περάσει·
σ' έχω ξεχάσει, μα εσύ ακόμα φοβάσαι."

Sadahzinia

Πόσο μπορεί κάτι να ταιριάζει στο μυαλό σου...

Αν αισθανόμουν όπως τότε..

2007-12-09T20:59:00.000+02:00

Αν αισθανόμουν όπως τότε

θα είχα τετράδιο γεμάτο αράδες αγάπης
θα είχα χαρτί για τις σκέψεις που περνάνε και φεύγουν
θα είχα μολύβι να με βοηθά στα δύσκολα
θα είχα πνευμόνια για τις ανάσες ανακούφισης

θα ένιωθα άλλος απ' ότι νιώθω τώρα
θα ένιωθα αναγκασμένος να γράψω ημερολόγιο
θα ένιωθα αναγκασμένος να σε παρατήσω χαρτί μου
θα ένιωθα πως σου ανοίγομαι κατά λάθος

θα έκρυβα όσα δάκρυα απόγνωσης κι οργής
θα έκρυβα τα μάτια μου από προσώπου γης
θα έκρυβα όλα τα μολύβια, μη τυχόν τα δω
θα έκρυβα από μένα τον ουρανό

θα κόλλαγε το χέρι μου να γράψει
θα κόλλαγε η γλώσσα μου που δεν μπορεί να πάψει
θα κόλλαγε η σκέψη μου στα μάτια που με φόβισαν
θα κόλλαγε κι η ρίμα που ίσως να έκανα τώρα

μα όχι πια.. το τότε βιάστηκε.. η μέρα πιάστηκε

Για τη στιγμή...

2007-12-06T14:24:00.000+02:00

Η παρέα διασκέδαζε
όλοι έπιναν, γελούσαν, χόρευαν

Ξάφνου, ο Νίκος πετάχτηκε
μες τη ζάλη του, κάτι είπε για βόλτα στη θάλασσα...
να έπαιρναν είπε τις μηχανές και να πήγαιναν να συνεχίσουν το "πάρτι" εκεί.

Η Μαρία σκεπτική... φοβόταν, ένιωθε πως δεν έπρεπε να ακολουθήσουν το Νίκο...
Με το φιλί του ηρέμησε.
Μετά από λίγο βγήκαν έξω... γέλια πολλά ακούγονταν...

Οι μηχανές έδιναν στα παιδιά τον ίλιγγο που τόσο γούσταραν... Στη Μαρία πρόσφεραν μια φοβισμένη ματιά στο μέλλον.

Ξαφνικά, ένας δυνατός θόρυβος ακούγεται... Σιωπή.

Ποιος θα τους το πει; Ποιος θα τους το πει; αυτή η ερώτηση σιγοψιθυρίζεται αδιάκοπα στη γωνία του θαλάμου.

Ο Νίκος έτρεμε, φοβόταν... δάκρυα γέμιζαν τα μάτια του...
Θα τη θυμούνται όλοι... ήταν υπέροχη κι όμως έφυγε άδικα... σε μια στιγμή... χωρίς να φταίει...

Στην κηδεία, το σκαμμένο πρόσωπο του πατέρα της να δηλώνει το κενό.

Ο Νίκος έχει λυγίσει.
"Πού πας ματάκια μου χωρίς εμένα;"

Τόσες συμβουλές ακολουθημένες κατά γράμμα στράφι... για χάρη της στιγμής.

Στα όνειρά του ο Νίκος βλέπει μόνο δαίμονες. Φοβάται να αντικρίσει τη Μαρία.
Φοβάται τα μάτια του αγγέλου του.

"Το παραπάνω κείμενο δημιουργήθηκε μέσα από τις σκέψεις τις Λουκίας.
Την ευχαριστώ που με άφησε να συμμετάσχω σε αυτή τη διαδικασία..."

1η Δεκέμβρη - Σκέψεις...

2007-12-01T15:56:00.000+02:00

Να κάτσω να γεμίσω την οθόνη, βρήκα μέρα
μα τι να κάνω, σήμερα μου έλειψες... αέρα

Παραμύθια που δεν τους έχω ακόμα χαρίσει τίτλο
Παραμύθια που θυμάμαι πριν τον ύπνο
Νανουρίσματα που ολοένα με απασχολούν
Νανουρίσματα που μαζί μου ξαγρυπνούν
με κυνηγάνε, δε τ' αποφεύγω
μα με γυρεύουνε, δε τα γυρεύω
Χάνομαι από προσώπου γης,
κάθε που τ' άστρο της αυγής, μου τραγουδάει "κακώς να 'ρθεις"
Δεν ήμουν εδώ ποτέ δε θα 'μαι
ένας λόγος παραπάνω οι στιγμές που περνάνε
οι αγκαλιές που πονάνε, κι οι ματιές ξυράφι
οι ατυχίες μου, κι οι φορές που είπα νισάφι

Σκέψεις... συνοδεύουν η μια την άλλη
χαρούμενες που βγήκαν, απ' του ονείρου το τσουκάλι
καλά κάνουν, δεν ξέρω έναν που θα ήθελε
να μείνει ώρα εκεί μέσα, κι ό,τι θέλεις πίστευε
Ούτε ένας ώρα δε θ' άντεχε πολλή
βλέπεις καιρούς τώρα έγιναν όλοι κυνηγοί
ρεαλιστές μιλιούνια, πάρ' τους και κόφ' τους στα μέτρα σου
κάνε το κέφι σου, κι ύστερα πέτα τους
Τη λογική σου να χεις πάντα στο κεφάλι
Τραγούδα και γέλα με το μαύρο τους το χάλι
οικειοθελώς στολισμένοι κι έτοιμοι να "βγούνε"
συνηθισμένοι όλοι τους... τη ζωή να κρυφακούνε

Μέτα από 3 "τίτλους"...

2007-10-27T12:46:00.001+02:00

Άστο καλύτερα...

Να φοβάσαι εσύ που διαβάζεις κι ακούς και ξέρεις ότι ακούς και κρυφακούς αυτά που άλλοι δεν πρόκειται να τα νιώσουν ποτέ στα αυτιά τους...

Δεν έχεις όμως δυσκολία να αντιμετωπίσεις καμία, όταν υποζείς σε μια αυθαιρεσία
και μια πλάνη του μυαλού, είν' αυτές οι στιγμές που σε κάνουν να κοιτάς αλλού
αυτές είναι που σου δίνουν αξία, δεν ήταν άλλες πότε κι ας σου μείνει η απορία
γιατί όταν κοίταξες αλλού για πρώτη σου φορά, είδες μια αλήθεια να σε κοιτάει σκυθρωπά
άργησες... Στην ιστορία μου σου λέω για πρώτη φορά... πως άργησες...

Πόσες να στο πω, να στο φωνάξω, να το καταλάβεις, αυτόν τον κόσμο όσο κι αν ζεις δεν τον αλλάζεις
Πάντα γιορτή και σχόλη και στον κρόταφο πιστόλι, ποτέ δεν ήμουν εδώ κι ας μ' είδαν όλοι
Όλοι με είδαν τελικά κι όλοι μου φώναξαν, ολημερίς κρυβόμουνα το βράδυ τους ξεβόλευα
Άρα μάλλον είμαι εδώ κι ας μην το ξέρω, μην το πεις πουθενά... πάλι διπλά θα υποφέρω
άργησες... για δεύτερη φορά σου λέω πως... άργησες

Και μη νομίζεις φυσικά πως σου δίνω σημασία, απλά μιλάω για τις ώρες που περίμενα Μεσσία
μα δεν ήρθε... ποτέ, και κάπως έτσι μου έμεινε κουσούρι στο ξερό μου... ναι και χαραμίζω τον καιρό μου και τον τρελό τον εαυτό μου
Ένα βρωμόκουτο με ήχους μου ζαλίζει το κεφάλι, έχω γράψει για παράσταση, ποτέ για καρναβάλι
μάλλον μου ξέφυγε το τελευταίο, δε λέω τίποτα άλλο για το έργο το σπουδαίο
το κρατάω άσο στο σκισμένο μου μανίκι, αλλά θα πάρει κι αυτό τη θέση που του ανήκει

Και για το τέλος μια συμβουλή... πρόσεχε μην ξαναργήσεις, και κράτα μια πισινή...

ΔΗΛΩΣΤΕ ΠΑΡΩΝ

2007-08-28T09:43:00.001+03:00

Πάμε ακόμα μία...

2007-07-15T01:11:00.001+03:00

Ο λόγος της μικρής/προσωρινής αποχής μου (δεν σε τρόμαξε ρε):

"Ζώντας το αύριο σήμερα, κατάλαβα πολλά
ζώντας λίγα μα σίγουρα, έφτασα σε στεριά
γιατί ήταν η άγκυρά μου, ένα κρυφό χαμόγελο
κι έφερα στη μεριά μου... χαμόγελο... χαμόγελα... χαμογέλα"

Και πάμε στο προκείμενο...

Τριάντα αργύρια, φόνος
Σαράντα αργύρια, πόνος και φθόνος
Κι όμως εδώ ήμουν πάντα...
καλοπληρωτής... και με πολλά φλουριά στη μπάντα
τσάντα μ' ευχές από το χθες
κλέψ' την και ζήτα ότι θές
λύτρα... βουρκωμένο τέρας, καρφωμένο σ' άδεια μήτρα
πίκρα... μάλλον θα φταίει ο αέρας, σε σπρώχνει προς την τρύπα
κοίτα αδιάκοπα τα όμορφα και ζήτα
να τα κοιτάνε κι άλλοι-αδέρφια αγκαλιασμένα δίπλα δίπλα
άμετρα λόγια μα μέτρα ευχές
ούτε πίκρα, ούτε λύτρα ούτε δάκρυα από το χτες
λες ήταν η επόμενη σου κίνηση
και βουρκίζεις με μιας απ' τη συγκίνηση
διαφήμιση αλήθειας σκέτη και ποιος σου επιτρέπει
να ξεκολλάς και να παίζεις, να μπερδεύεις τα πρέπει
αλήθεια ΠΡΕΠΕΙ, τι ωραία μεγάλη λέξη
γεμίζει το στόμα, χειροκροτήματα θα κλέψει...
Δέξου τα αυτά προς το παρόν χαμένε πρίγκηπα
κι έρχονται κι άλλα πολλά... κοντολογήματα, ανά κλίμακα...

Αναδεύοντας τις όμορφες συγκυρίες

2007-05-26T00:10:00.000+03:00

Δυο κρίκοι... σημαδεμένοι... περίπλοκοι... περίεργοι αν μη τι άλλο...

Τηλεφωνήματα... πολύωρα... ανάγκης... υποχρέωσης ίσως...

Χαρτιά... λευκά... μουτζουρωμένα... γεμάτα ιδέες αναμφισβήτητα...

Εχθρός και φίλος συγχεόμενος, αμφιταλαντευόμενος και οπωσδήποτε ευδιάκριτος σε μάτια απλάνευτα και γεμάτα δάκρυα μόνο κατ' ανάγκην...
Ξεκίνησα να πληκτρολογώ χωρίς συναίσθηση του τι θέλω να γράψω, επιδεικτικά σίγουρος για το ότι ήξερα... αλλά δεν τολμούσα να το συλλογιστώ...

Τελικά όντως ήξερα... Ήξερα και ξέρω ότι μέσα από πράγματα καθημερινά... ίσως και λίγο ωμά (και πόσο μου αρέσει να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη) εκπνέονται αντικείμενα αναλήθειας... ωμό ψέμα...

Πρότυπο αντιγραφής και πρότυπο αποφυγής είναι δύσκολο να συναντήσεις ακόμα και σε αυτόν που θα πει χωρίς ίχνος εγκράτειας... "Δεν θα μπορούσα να είμαι έτσι"... Κι όμως... Δεν θα μπορούσα να είμαι έτσι... τουλάχιστον μέχρι να γίνω... και να αφορίσω ξανά τα ίδια μου τα πάθη... αναστήλωση...

"Στο ύστατο με τις μικρές τις ώρες μόνο αγκαλιά

Και μια θηλιά πλεγμένη πάντα απ’ την ίδια τριχιά

Στο λαιμό περασμένη και καμωμένη με ψέμα

Απέναντι σε μια αλήθεια, που πληρώνει τα σπασμένα" ~Riddle

Καιρό τώρα...

2007-05-16T17:11:00.000+03:00

Θρυμματισμένα λόγια παντού, σκορπισμένα από δω κι από κει...
Ξοδεμένα από κάθε ανοιχτό στόμα...

Καιρό τώρα περίμενα τέτοια ευκαιρία, να μεταμορφώσω τους φόβους μου σε εφιάλτες και τους εφιάλτες σε ολοζώντανη κωμωδία... Σαλεμένες στιγμές...

Να φυσήξω όσα απομεινάρια σκονισμένης αμφιβολίας φώλιαζαν στο καλύβι της ψυχής μου και αφού θα είχε την διαφάνεια που του ταιριάζει... να του βάλω φωτιά...

Μέσα από τις φλόγες, από τώρα το βλέπω μπροστά μου, πρώτος πρώτος θα συρθεί έξω ξεροβήχωντας ο απέθαντος εγωισμός μου... Θα συρθεί και θα σταθεί ακμαιότατος όπως πάντα για να στεριώσει καλά το φλάμπουρό του και πάλι... όπως κάνει συνέχεια... Καιρό τώρα...

Δεν θα υπάρχουν άλλοι επιζώντες, μα από αυτόν θα ξεκινήσουν όλα... ξανά... αυτός θα με αναγεννήσει, αυτός θα με εξυψώσει και αυτός θα με πνίξει κρατώντας στον λαιμό μου τραχύ σκοινί... "είμαι έτοιμος να αυτοκτονήσω... ξανά..." μόλις που θα προλάβω να ψελλίσω... ξανά...

"Υστερόγραφο: δε πιστεύω στη τύχη.
Όταν τα ψέμματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι"

Μέρες παράξενες, Θαυμάσιες μέρες

2007-04-30T22:52:00.000+03:00

Ψέμα ή αλήθεια, μίσος ή αγάπη, τραγούδι... ή σιγή...

Ποια η σημασία τους, αλήθεια, μπροστά σε αυτά τα δυο μάτια της αναμαλλιασμένης ευχαρίστησης....

Τέσσερα δειλινά ποτισμένα από συναισθήματα μωρού...

Με την αίσθηση της άπνοιας εκεί που άλλοτε τριγυρνούσαν μυρωδιές από ότι πιο εξωτικό...

Εκεί... στο στέκι του θηλυκού αρώματος... του θηλυκού κορμιού...

Εκεί που μέθυσα τόσες φορές...

Άπνοια και απαλλοτρίωση μόνο από τα κεκτημένα...

Μόνο από τα ήδη φιλιωμένα... Από τα ήδη μετανιωμένα...

Από τα ίδια ματωμένα ξημερώματα...

Δεν ήταν μόνο απέραντη ευχαρίστηση αυτό που ζάλιζε τον κόσμο μου... Ήταν αγωνία... Ίσως ήταν και ο αέρας που μετά βίας μου επέτρεπε να τον πιστέψω... Ναι, προφανώς είναι ο αέρας...

Έφταιξα... αλλά έφταιξε και η βροχή... γιατί ποτέ δεν έκανε το ταξίδι της... δεν έφτασε στον προορισμό της... μόνο με ωθούσε στα όμορφα...

θα 'ναι δουλειά του μπάτη...

Είμαι εδώ... μπερδεμένος...

Έχω ζωή... γεμάτη...

Φταίω μόνο εγώ... κι έτσι είμαι ευτυχισμένος...

Οι ώρες οι μικρές λένε για μένα πολλά

2007-04-16T15:12:00.000+03:00

Κάπου στις ώρες τις μικρές θυμάμαι εξύψωσα Ιούδες

Και κάπου εκεί ακολούθησα τυφλά ελπίδες φρούδες

Σαν αγγελούδια να μου κλείνουν το μάτι από ψηλά

Σαν μονοπάτι που οδηγεί στην αιώνια ξεγνοιασιά

Τρυφερά… αγκάθια… τα μύριζα συνέχεια

Μουτζουρωμένη ζωγραφιά, τι κακεντρέχεια

Σ’ αυτές τις ώρες τις μικρές που είναι μονάκριβες για μένα

Έκαψα τα σπαρμένα με μάτια μετανιωμένα

Κλεμμένα χάδια, άλικα σημάδια τόσα βράδια

Και το μυαλό να τριγυρνά στην πλήρη άγνοια

Βράδια και βράδια, ώρες μικρές

Χαμένος μες τις σκιές και τις στιγμές τις πλαστές

Με μια αρμαθιά κλειδιά στην τσέπη και τις πόρτες σφαλισμένες

Άνοιξα μόνο την πρώτη και βρήκα ματωμένες χλαίνες

Κι ένα αγκάθινο στεφάνι, τι αδυσώπητη πλάνη

Να προσπαθεί να θάψει, τον νεκρό που έχει πεθάνει

Σκιάχτηκα κι έβαλα σκοπό τη μοίρα μου να απαρνηθώ

Κι ας ξεχαστώ, θα έχω τα όνειρα οδηγό...

Τραγούδι... που δεν έχει τελειώσει... μα νιώθω την ανάγκη να το μοιραστώ...
~Riddle

Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα

2007-04-11T15:01:00.000+03:00

"Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα. Με μια ιστορία που ο ίδιος τη νομίζει λαμπρή. Και απορεί, πως και δεν πέφτουν οι ξένοι ξεροί μπροστά στο μεγαλείο της."

Και παίρνοντας αφορμή από το ελάχιστο απόσπασμα του βιβλίου "Γκέμμα" του Δ. Λιαντίνη, σκέφτομαι πως είναι δυνατόν να έχουμε φτάσει σε τέτοια κατάσταση... Δεν μπορεί να φταίει το ότι είμαστε Έλληνες... Δεν μπορεί να οφείλεται όλη αυτή η διαφορετικότητα μόνο σε ένα "όνομα"...

Η ιστορία ίσως να έχει κάποια ευθύνη... Ίσως το ότι ο λαός αυτός ο πάντα περήφανος έζησε κλειδαμπαρωμένος ιδεολογικά και με την περηφάνια του κατακερματισμένη ολότελα...
Έτσι μετά την "απελευθέρωση" του και με την ψευδαίσθηση της δημοκρατικής ελευθερίας ανά χείρας, άρχισε να οδεύει προς την επονομαζόμενη ως "εξέλιξη" με βήμα ταχύ, μην τυχόν και του πιάσουν την θέση...

Αμ δε...

Για να ανέλθει ο λαός πολιτισμικά πρέπει να έχει πρώτα εσωτερική συνοχή...
"Και βέβαια. Πώς μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού ο μέγας γλωσσολόγος Γ. Χατζιδάκις έλεγε αυτά που έλεγε, -ορθά- κι από την άλλη έβριζε το Σολωμό μας αγράμματο, και τη γλώσσα του σκύβαλα και μαλλιαρά μαλλιά;"

Εκτός από συνοχή στα ενδότερα πρέπει να έχει λόγο βαρύτιμο και ανεξίτηλο -σκέτη λόγχη-, στην ιστορία...
Αντιθέτως μπορώ να αναγνωρίσω με ευκολία τα διάφανα λόγια που σουλατσάρουν έξω από κάθε δήθεν στόμα που έχει κάτι να πει, αφού σε αυτήν την εποχή όλοι και κανένας επεξηγούν μέσω μιας εσφαλμένης και κατακρεουργημένης "αυτοκριτικής" ότι απαγγέλλουν χρυσάφι...
Άνθρακες ο θησαυρός...
Σε αυτόν τον λόγο συμπεριλαμβάνεται φυσικά και η ειλικρίνεια, η οποία είθισται να κάθεται παρωχημένη στην παράμερη πλην απόμερη γωνιά της αναμένοντας και αποζητώντας τον τολμηρό κάθε γενιάς, να την πάρει από το χέρι και να την βγάλει στο φως...
Μαζί με την ειλικρίνεια έρχεται και η εμπιστοσύνη, αρετή που πρέπει να βγει από την τσέπη του καθένα και να μοιραστεί απλόχερα και άφοβα στους υπόλοιπους από εμάς...

Όλα αυτά τα πρέπει... όχι δεν είναι πρέπει, δεν είναι καν συνθήκες ομαλής διεξαγωγής της απλούστερης ζωής... είναι αγαθά... όπως αγαθό είναι πλέον για τον σύγχρονο άνθρωπο και το χρήμα, μόνο που αυτά τα αγαθά έχουν αξία υψηλή και είναι ικανά να εξυψώσουν τον άνθρωπο στο ζενίθ του, αλλά και να τον παραπετάξουν στο οδυνηρό ναδίρ...

Όταν πια ο νεοέλληνας έχει πρότυπο τον εαυτό του τον οποίο ποτίζει αμέριστα με εγωπάθεια και ναρκισσισμό, όταν οι ελληνικές τάξεις που έχουν τοποθετηθεί αυθαίρετα πάνω από τον υπόλοιπο λαό σφύζουν από Μασόνους, σε τι μπορεί ο άνθρωπος της νέας γενιάς να ελπίζει...

Και βρες τον ξένο ο οποίος βλέπει τον μικροέλληνα να σφάζεται κι από την άλλη γνωρίζει και παραγνωρίζει τις αξίες του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού και ζήτα του με το γνωστό περισσό σου θράσος να σου επιστρέψει τα μάρμαρα...

Με αυτό το πλευρό να κοιμάσαι αγαπητέ Νεοέλληνα...

Τους Χαιρετισμούς μου...

Ξέχωρα Μονοπάτια Αναζήτησης

2007-04-10T16:03:00.000+03:00

Ήταν περίπου δύο παρά τέταρτο η ώρα που ξανάνιωσα τον αέρα που τόσοι και τόσοι μισεμένοι αποζητούν σαν χαμόγελο στο κλάμα τους... Κι όμως, αυτός ο κατά τα άλλα πρωτευουσιάνικος αέρας δεν είχε λείψει σχεδόν καθόλου από το πρόσωπο μου...

Γιατί, δεν ξέρω... μόνο υποψιάζομαι. Και το υποψιάζομαι αυτή τη στιγμή που γράφω αυτά τα λόγια με τη συνοχή, υπαρκτή μόνο σε επίπεδο γραφής και απογραφής, αφού στο μυαλό επικρατεί αν όχι σύγχυση, σίγουρα ένα ελαφρό και εν μέρει ευχάριστο ανακάτεμα...

Ίσως δεν υπάρχει διαφορά... ίσως ο αέρας δεν έφυγε ποτέ από το πρόσωπο μου... ίσως δεν λησμονήθηκε από τα βλέφαρα των ταλαιπωρημένων όχι μόνο λόγω της προχωρημένης ώρας ματιών... ίσως δεν άλλαξα καν παράσταση... ίσως το λίγο πιο κακοδιατηρημένο αυτό σουλούπι να οφειλόταν μόνο σε επιφανειακές διαφορές...

Μπορεί να φταίνε οι μαζεμένοι γύρω των ώμων νωμίτες, μπορεί ακόμη να φταίνε τα σκουπίδια πίσω απ' τις σίτες, μπορεί να φταίει το ότι κυριαρχούσε η αταξία, μπορεί να φταίει κι ότι η απόσταση... τελικά... δεν δίνει αξία...

Για μένα τελικά αυτό που μένει είναι το διαφορετικό...

Και το διαφορετικό, τελικά, δεν είναι κάτι που θα το βρεις σε άλλον πολιτισμό, σε άλλη παράδοση, σε άλλον πλανήτη...

Είναι αυτό που θα βρεις στα δικά σου καθημερινά σκουπίδια... με τα μάτια θολά... την ώρα που θα τα ξεφορτώνεσαι για άλλη μια φορά, όπως κάνεις και θα κάνεις τόσα ακόμη χρόνια, μέχρι να ξυπνήσεις και να δεις...

Εναρκτήριο Λάκτισμα

2007-04-10T13:17:00.000+03:00

Εναρκτήριο λάκτισμα λοιπόν και όχι δεν το έγραψα κατά λάθος... ούτε καν τυχαία... ούτε επειδή δεν ήξερα πως να αρχίσω, παρόλο που γίνεται συχνά.

Εναρκτήριο γιατί σημάνει μια αρχή, μια αρχή που θα οδηγήσει όπως πάντα σε ένα τέλος, είτε αυτό είναι σύντομο, είτε φαντάζει βραδύ...

Λάκτισμα... και βέβαια λάκτισμα, και μάλιστα στο καλάμι... Πιθανώς όχι λόγω του πόνου που θα προκαλέσει το ίδιο, αλλά της οδύνης που θα κουβαλήσει μαζί της η κατανόηση... ή για να γίνει ευρύτερα κατανοητό... "το ξεστράβωμα"...

Αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια σύντομη ετυμολογική επεξήγηση ενός τίτλου κάποιου blog, του οποίου "συγγραφέας" τυχαίνει να είναι κάποιος νέος με συγκεκριμένες λογικές ή παράλογες ανησυχίες που θέλει να μοιραστεί τις όποιες σκέψεις του -για την εποχή του κυρίως- με τους υπόλοιπους νέους της γενιάς του και όχι μόνο...

Τυχαίνει (όπως πάντα) αυτός ο νέος να είναι... εγώ...

Καλό μας ταξίδι λοιπόν και καλή αρχή.