Το δικό σας τίποτα το βαρέθηκα καιρό τώρα
μπούχτισα και ξέρω ότι το ξέρω καλά
το χω ζήσει από κοντά στα πιο άσχημα του χρόνια
τα βουνά που έσμιξα τα σιχάθηκα πια
Ζω για όσους με ξέρουν και ξέρουν πως υπάρχει
ελπίδα για ζωή ανάμεσα στα άπειρα λάθη
ζω και για όλους εκείνους που πλησιάζουν δειλά
...πάντα με το χέρι στεριωμένο στην καρδιά.
Βαρέθηκα να νιώθω ότι γνωρίζω τον καθένα
κάθε τους κίνηση φαντάζει επόμενη και λογική
κι η πιο απίθανη ανήκει στα προδιαγραμμένα
κάθε στιγμή τους μου μοιάζει κακέκτυπο και φυλακή
για τις ιδέες και για τις όποιες σκέψεις τους
χαμένοι για πάντα μες στις "διαλέξεις" τους
γι αυτό βάζω το μυαλό μου ψευδαισθήσεις να πλέξει
να γίνει η χάση τους, η δικιά μου η φέξη.
Αφιερωμένο στους φίλους που χαθήκαν νωρίς και ξεχαστήκαν
αφιερωμένο σ' όλους τους διαφορετικούς που ακόμα δεν παραδοθήκαν..
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment