Κατανόηση

Γιατί εμένα οι γυναίκες της ζωής μου,
ήταν σκέψη στο μυαλό μου πριν ακόμα τις γνωρίσω,
και στης σκέψης μου την παύση απ' την πνοή μου
είχα μάθει καλά ποιο βλέμμα απ' όλα θα αντικρύσω

Γιατί οι γυναίκες που κερδίσαν την αγάπη μου,
ήταν εκέι ενώ εγώ τις απαρνιόμουν,
ήταν απ' το δεξί πλευρό μου ένα κομμάτι μου
και καταφέρναν πάντα να με συμπληρώνουν

Με τις γυναίκες της ζωής μου διαλεχτήκαμε,
και κοροϊδεύαμε όσο περνούσε ο χρόνος
και θα γυρίσω να σου πω, μ' όσες χαθήκαμε
είναι γιατί ήμουν από πριν μαζί τους μόνος.

Γιατί εμένα οι γυναίκες της ζωής μου
είναι ξεχωριστές στιγμές κάθε στιγμής μου
και αντίλαλος των χτύπων της καρδιάς μου,
το γλυκό αντίδοτο της μοναξιάς μου

..ο έρωτας μου

Από τη σκόνη..

Με έπιασε πάλι η καλύτερη απ' τις μανίες μου,
βρώμικες σκέψεις μου όλες μαζί ενωθείτε
πάρτε αγκαζέ τις ενοχότερες ατασθαλίες μου,
ορθώστε ανάστημα, φανερωθείτε.

Μη σε νοιάζει ρε μαλάκα που ο κόσμος είναι σάπιος
τα όνειρά σου έτσι κι αλλιώς είναι μαντάρα
κι αφού, ορθώς, δεν προσπαθείς να γίνεις κάποιος
μην τριγυρνάς μονάχος σου σαν την κατάρα.

Αφού κόβει το μυαλό σου και σαν άτομο περνάς
μην παραδίνεσαι λεπτό στην ανία που ζέχνει ο τόπος
ζήσε στο έπακρο - μη σταματάς
σάλο να προκαλείς ποικιλοτρόπως

Ποιες ηθικές λοιπόν και ποιους φραγμούς μου τσαμπουνάς
μπορείς να κάνεις ό,τι θες, μα έχε το νου σου
όσα ζεις τα μαθαίνεις καθώς γερνάς
αρκεί η πάρτη σου να είναι μόνο του χεριού σου.

Ας επανέλθουμε λοιπόν στις εγκεφαλικές σου δίνες,
αφού τα είπαμε και τα ξεκαθαρίσαμε
μπορεί να 'χουμε μείνει στάσιμοι για μήνες,
μα τους καλύτερους μας γρίφους τους κρατήσαμε

Δεν τους λύσανε σου λέω, όλη η τρέλα σου είναι εδώ
και τα ομορφότερα χαρακτηριστικά σου επίσης,
το δυνατότερο που έχω δει εγώ
και η δίψα τα πάντα να κατακτήσεις.

Άντε και καλή τύχη μάγκα..

Στενογραφίες

Ε, κι αν πεθάνω; έφτιαξα πλάνο να μη χάνω
ό,τι κι αν κάνω μονάχος θα τ' απολαμβάνω
Πάνω στο μεγάλο άλμα δεν μπορώ να ανασάνω
δε φτάνω, να ακουμπήσω τα όνειρα μου
ν' αναθερμάνω καρδιές που είναι μακριά μου
ή φεύγουν ανοίγοντας διάπλατα κάθε πόρτα
ρε γαμώτο.. κλείστε φεύγοντας τα φώτα

Δεν είναι αλλός πίσω, δεν ήταν ποτέ, να σ' το εξηγήσω
ό,τι κι αν ζήσω την πόρτα μόνος θα την κλείσω
ποιον ν' αφήσω; θα τολμήσει να μπει; καταστροφή
προτελευταία στροφή και δεν μπορώ να συνεχίσω
πνίγομαι, κλείνομαι στα μονοπάτια μου δε βρίσκομαι
χάνομαι, το διαισθάνομαι τα μάτια μου επιτέλους θα τα κλείσω
πώς να σε πείσω..

Μόνος..

Μα πώς μόνος; Δεκάδες παρουσιές τριγύρω σου. Πλήθος γεμίζει το περιθώριο. Γέλιο το ορχηστρικό κάθε στιγμής. Έρωτας η κάθε ματιά. Λατρεία η κάθε λέξη.

Είναι τόσο θελκτικά τα πάντα γύρω. Σε σηκώνουν στα χέρια σαν βασιλιά. Σε επιβραβεύουν σε κάθε εγχείρημα. Τα μάτια που θες γεμίζουν κυνικά εύκολα. Απελπιστικά ραγδαία.

Μια φίλη είχε ζητήσει από εμένα να είμαι το τράνταγμα της ζωής της. Η δύναμη στα συναισθήματα της. Ο έρωτας της κάθε στιγμής της. Της δίνω χίλια δίκια.

Είμαι έτοιμος να τα σβήσω όλα. Ξεκίνησε η εκκαθάριση. Ξεκίνησε η αναζήτηση. Συνεχίζεται η κόντρα με το εγώ μου.

Ανάμεσα στα συντρίμμια

Κουρέλι νιώθω,
νιώθω το γέλιο στ' αυτιά μου νόθο
νιώθω ανίκανος να καταλάβω πια, σου λέω δεν το 'χω

Δάκρυα ξεφεύγουν,
όλα τριγύρω μου δυσκολεύουν
οι στιγμές που με μάγευαν πλέον δε με μαγεύουν

Ο χρόνος τρέχει,
ο εγωισμός μου δεν το αντέχει
ν' απέχει από το παρελθόν μου, που ψεγάδι δεν έχει

Άγνωστο κενό..

Απ' τα αλησμόνητα

Όλα τελειώνουνε κι όλα περνάνε..

Ιδέες βασίλισσες, κακογερνάνε

Κάτι σαν ξεκαθάρισμα

Είναι απ' αυτές τις φορές που άλλα σκέφτομαι, άλλα θέλω κι άλλα κάνω
στιγμή πάνω στις στιγμές και μαζεύεται σωρός
τρέχουν τα πάντα γύρω μου, ακολουθώ και νομίζω κάπου φτάνω
ακριβώς όπως οι θολές ματιές ονειρεύονται λίγο φως

Από ποιον και πού να κρυφτώ και ποιος μ' αντέχει,
όσοι έχω στο μυαλό μου είναι αλήθεια εκεί;
μαζεύουν όσο δηλητήριο από μέσα μου τρέχει
για μια γενναία δόση, να μη βιώσω φυλακή;

Όλα για πάρτη μου λοιπόν, κάπως έτσι κυλάει,
με το πρώτο βλέμμα να βρίσκω στόχο
"και απ' όλους εσάς, πρώτο εμένα χαλάει
γιατί είμαι γαλήνη, μα κάνω κρότο."


[για τους ομοίους]

Μα η άλλη ήταν η δική σου..

..φωνή από το πουθενά ξανά

"Πόσο απέχουν οι μεγάλοι έρωτες από τις μεγάλες αγάπες;"

Ευτυχία είναι όταν δε σε νοιάζει το περιεχόμενο του κουτιού που κρατάς.

Λάθος ώρα για να κοιτάξεις ότι κρατάς ένα κουτί. Ακόμα πιο λάθος για να το ανοίξεις. Σταμάτα να κλαις. Το κουτί σου δεν ανοίγει. Το κουτί σου δεν υπάρχει. Μη σκύψεις να δεις. Δεν υπάρχει. Μην ακούς. Και άνοιξε τα χέρια σου. Κανένας κρότος. Δεν υπήρχε κουτί. Είδες; Τέλος της ιστορίας. Τα πιο εύθραυστα πράγματα σπάνε στη σιωπή.



υγ. λεπτό σιγής ξανά για μια πορεία.. και η βία στη βία..

Από ένα τετράδιο σκόρπια..

Βλέπω λίγο από μένα μέσα σε κάθε εαυτό μου

..όπως και μια στάλα από σένα

- όλα τα "εσένα" χτυπάνε κόκκινο όταν αγκαλιάζονται και συνυπάρχουν πάνω μου.

Όσοι αφήνονται πίσω, μένουν μελανιασμένοι
όσοι μένουν πίσω, αφήνονται μόνοι τους

--

Πάθος σημαίνει δύναμη και ξέρω ότι είμαι δυνατός.
Κι όμως αυτό που είμαι, τα κομμάτια που με αποτελούν καταρρέουν.
Δεν είμαι εδώ.

Σίγουρα δεν είμαι αρτιμελής. Δε θα μπορούσα ούτε κατά διάνοια να το δεχτώ. Είμαι τουλάχιστον μονόφθαλμος.

Γιατί νιώθω ότι βασιλεύω;

Ώρες με σκόρπιες λέξεις..

Ώρες.. πληθαίνουν οι ώρες μακριά απ' το φως
και δυστυχώς νιώθω μόνος - χρόνια τυφλός
η έλλειψη ύπνου μου θυμίζει πως ζω αχόρταγα
τα ορθάνοιχτα μου μάτια πως είμαι ζωντανός

Ζω σε έναν λαβύρινθο - κάθε μου σκέψη βρίσκει τοίχο
από τη διπλανή ματιά - το φλερτ, μέχρι το μακρινό "πετύχω"
ψάχνω εξόδους κι ας έχω βρει ήδη πάμπολλες
που διορθώνουν άνετα τον καλύτερο μου στίχο..

"Δεν ήμουν εδώ, μα θα 'θελα να 'μαι"

Κι όμως θυμάμαι, κι όταν θυμάμαι, θυμάμαι..
το κορίτσι εκείνο που για πάρτη του μεθάω κι ας μην πίνω
που έκανε ένα κουτάκι μπύρα να 'χει τόση αξία
κι έχει χαράξει στο μυαλό μου κάθε μου αδυναμία..

Κυλιόμενες.. πεζούλια.. η άκρη ΚΑΘΕ πεζοδρομίου..