..είναι όλες αυτές που σου προσφέρουν απλόχερα ένα γεμάτο μέχρι πάνω τίποτα..
Υπάρχει το τίποτα και στα 'χω ξαναπεί
τελευταία, ξεδίνει όταν μαζεύεται η σιωπή
τρεμοσβήνει μονάχα όσο πετάει ο χρόνος
απαραίτητη προϋπόθεση, να είσαι μόνος
κρυφό αμάρτημα, κάτι σαν ώρα "αντίο"
άηχο κροτάλισμα δοντιών μέσα στο κρύο
βουβή κατάρα φορτωμένη πρόχειρα στην πλάτη
μοιράσου τη μαζί μου χωρίς ίχνος φόβου.. αν το φτωχικό, νοικιάρικο μυαλό μου φανεί επιτέλους σε σένα παλάτι..
1 comment:
ωραιο ποιημα!;-)
Post a Comment