3 και κάτι.. νομίζω..

Ποιος με φωνάζει πάλι να γυρίσω πίσω
ώρες που δεν μπορώ ούτε την πάρτη μου να κουλαντρίσω..

Το 40άρι κλασικά στο χέρι - να αρχίσω να ανησυχώ..
Ξέρω διαβάζοντας το παραπάνω, συγχέοντας την ώρα, το μέρος και τη στιγμή, κάποιος κάποτε θα χαρεί..
Μα δε θα υποπτεύεται και σίγουρα δε θα ξέρει ότι και κάποιος άλλος.. κάποτε θα χαρεί.. ίσως ακόμα πιο πολύ..

Δε νιώθω το περιβάλλον μου τώρα τελευταία.. Δε νιώθω τις λέξεις.. Δε νιώθω τις σκέψεις..
Ίσως να αναρωτιέμαι κιόλας ποιο ακριβώς είναι αυτό.. Μια φορά πάντως.. τώρα σίγουρα δε το νιώθω..

"Άτομο" πιωμένο, κεφάλι ζαλισμένο
κορμί τελειωμένο, προσμένω το "ξένο"
τ' αυτιά μου με γελούνε, τα δάχτυλά μου παρακούνε
η νύχτα τελειώνει, μια αυγή ξημερώνει
Μ' έχει πιάσει ναυτία.. τίποτα πάνω μου δεν αντέχει..
μα το ποτήρι ανεβοκατεβαίνει.. το μπουκάλι τρέχει..
κάποιοι ήχοι στ' αυτιά μου χειρότεροι από ποτέ
δεν ήμουν ποτέ εγώ, μη μ' αγαπάτε ρε..

Δάκρυα..

Με αγάπη γι' αυτούς που δεν ξέρουν αν πρέπει να με ξεχάσουν..