Παράλληλα

Δεν είναι κανείς εδώ.. καιρό τώρα..
Απορώ ποιος και γιατί χτυπάει.. τι περιμένει..
ξανά και ξανά.. καιρούς και καιρούς..
Πες μου.. δεν έχουν βαρεθεί; δεν έχουν ακόμα σιχαθεί;

Πες μου γιατί είμαι ανήσυχος.. γιατί χτυπάει άρρυθμα η καρδιά μου..
Γιατί είμαι εδώ..;

Απ' τις ελάχιστες φορές που κανέναν δεν περιμένω.. δε ζητώ κανέναν.. και πράγματι κανείς δεν είναι εκεί.. κάνεις δεν είναι διατεθημένος να μου κάνει φέρμα μια στιγμή.. κι όμως πάντα υπήρχε.. κι η καρδιά χτυπάει όλο και πιο άρρυθμα.. και η προδοσία φαίνεται υπέρλαμπρη.. κι όμως καλύπτεται από την εγωιστικότερη προδοσία του αντικτύπου.. και φαίνεται αγέρωχη πάνω από κάθε τι.. μέχρι που.. κι όμως την κουκουλώνει μια ατέλειωτη δειλία.. μια δειλία υπέροχα τολμηρή.. και εκεί σταματάει ο χρόνος.. και κάπου εκεί οι γνωστοί χτύποι αντί να επανέλθουν.. σταματούν.