Καιρό τώρα...

Θρυμματισμένα λόγια παντού, σκορπισμένα από δω κι από κει...
Ξοδεμένα από κάθε ανοιχτό στόμα...

Καιρό τώρα περίμενα τέτοια ευκαιρία, να μεταμορφώσω τους φόβους μου σε εφιάλτες και τους εφιάλτες σε ολοζώντανη κωμωδία... Σαλεμένες στιγμές...

Να φυσήξω όσα απομεινάρια σκονισμένης αμφιβολίας φώλιαζαν στο καλύβι της ψυχής μου και αφού θα είχε την διαφάνεια που του ταιριάζει... να του βάλω φωτιά...

Μέσα από τις φλόγες, από τώρα το βλέπω μπροστά μου, πρώτος πρώτος θα συρθεί έξω ξεροβήχωντας ο απέθαντος εγωισμός μου... Θα συρθεί και θα σταθεί ακμαιότατος όπως πάντα για να στεριώσει καλά το φλάμπουρό του και πάλι... όπως κάνει συνέχεια... Καιρό τώρα...

Δεν θα υπάρχουν άλλοι επιζώντες, μα από αυτόν θα ξεκινήσουν όλα... ξανά... αυτός θα με αναγεννήσει, αυτός θα με εξυψώσει και αυτός θα με πνίξει κρατώντας στον λαιμό μου τραχύ σκοινί... "είμαι έτοιμος να αυτοκτονήσω... ξανά..." μόλις που θα προλάβω να ψελλίσω... ξανά...


"Υστερόγραφο: δε πιστεύω στη τύχη.
Όταν τα ψέμματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι"