Μέρες παράξενες, Θαυμάσιες μέρες

Ψέμα ή αλήθεια, μίσος ή αγάπη, τραγούδι... ή σιγή...

Ποια η σημασία τους, αλήθεια, μπροστά σε αυτά τα δυο μάτια της αναμαλλιασμένης ευχαρίστησης....

Τέσσερα δειλινά ποτισμένα από συναισθήματα μωρού...

Με την αίσθηση της άπνοιας εκεί που άλλοτε τριγυρνούσαν μυρωδιές από ότι πιο εξωτικό...

Εκεί... στο στέκι του θηλυκού αρώματος... του θηλυκού κορμιού...

Εκεί που μέθυσα τόσες φορές...

Άπνοια και απαλλοτρίωση μόνο από τα κεκτημένα...

Μόνο από τα ήδη φιλιωμένα... Από τα ήδη μετανιωμένα...

Από τα ίδια ματωμένα ξημερώματα...

Δεν ήταν μόνο απέραντη ευχαρίστηση αυτό που ζάλιζε τον κόσμο μου... Ήταν αγωνία... Ίσως ήταν και ο αέρας που μετά βίας μου επέτρεπε να τον πιστέψω... Ναι, προφανώς είναι ο αέρας...

Έφταιξα... αλλά έφταιξε και η βροχή... γιατί ποτέ δεν έκανε το ταξίδι της... δεν έφτασε στον προορισμό της... μόνο με ωθούσε στα όμορφα...

θα 'ναι δουλειά του μπάτη...

Είμαι εδώ... μπερδεμένος...

Έχω ζωή... γεμάτη...

Φταίω μόνο εγώ... κι έτσι είμαι ευτυχισμένος...