Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα

"Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα. Με μια ιστορία που ο ίδιος τη νομίζει λαμπρή. Και απορεί, πως και δεν πέφτουν οι ξένοι ξεροί μπροστά στο μεγαλείο της."

Και παίρνοντας αφορμή από το ελάχιστο απόσπασμα του βιβλίου "Γκέμμα" του Δ. Λιαντίνη, σκέφτομαι πως είναι δυνατόν να έχουμε φτάσει σε τέτοια κατάσταση... Δεν μπορεί να φταίει το ότι είμαστε Έλληνες... Δεν μπορεί να οφείλεται όλη αυτή η διαφορετικότητα μόνο σε ένα "όνομα"...

Η ιστορία ίσως να έχει κάποια ευθύνη... Ίσως το ότι ο λαός αυτός ο πάντα περήφανος έζησε κλειδαμπαρωμένος ιδεολογικά και με την περηφάνια του κατακερματισμένη ολότελα...
Έτσι μετά την "απελευθέρωση" του και με την ψευδαίσθηση της δημοκρατικής ελευθερίας ανά χείρας, άρχισε να οδεύει προς την επονομαζόμενη ως "εξέλιξη" με βήμα ταχύ, μην τυχόν και του πιάσουν την θέση...

Αμ δε...

Για να ανέλθει ο λαός πολιτισμικά πρέπει να έχει πρώτα εσωτερική συνοχή...
"Και βέβαια. Πώς μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού ο μέ­γας γλωσσολόγος Γ. Χατζιδάκις έλεγε αυτά που έλεγε, -ορθά- κι από την άλλη έβριζε το Σολωμό μας αγράμματο, και τη γλώσσα του σκύβαλα και μαλλιαρά μαλλιά;"

Εκτός από συνοχή στα ενδότερα πρέπει να έχει λόγο βαρύτιμο και ανεξίτηλο -σκέτη λόγχη-, στην ιστορία...
Αντιθέτως μπορώ να αναγνωρίσω με ευκολία τα διάφανα λόγια που σουλατσάρουν έξω από κάθε δήθεν στόμα που έχει κάτι να πει, αφού σε αυτήν την εποχή όλοι και κανένας επεξηγούν μέσω μιας εσφαλμένης και κατακρεουργημένης "αυτοκριτικής" ότι απαγγέλλουν χρυσάφι...
Άνθρακες ο θησαυρός...
Σε αυτόν τον λόγο συμπεριλαμβάνεται φυσικά και η ειλικρίνεια, η οποία είθισται να κάθεται παρωχημένη στην παράμερη πλην απόμερη γωνιά της αναμένοντας και αποζητώντας τον τολμηρό κάθε γενιάς, να την πάρει από το χέρι και να την βγάλει στο φως...
Μαζί με την ειλικρίνεια έρχεται και η εμπιστοσύνη, αρετή που πρέπει να βγει από την τσέπη του καθένα και να μοιραστεί απλόχερα και άφοβα στους υπόλοιπους από εμάς...

Όλα αυτά τα πρέπει... όχι δεν είναι πρέπει, δεν είναι καν συνθήκες ομαλής διεξαγωγής της απλούστερης ζωής... είναι αγαθά... όπως αγαθό είναι πλέον για τον σύγχρονο άνθρωπο και το χρήμα, μόνο που αυτά τα αγαθά έχουν αξία υψηλή και είναι ικανά να εξυψώσουν τον άνθρωπο στο ζενίθ του, αλλά και να τον παραπετάξουν στο οδυνηρό ναδίρ...

Όταν πια ο νεοέλληνας έχει πρότυπο τον εαυτό του τον οποίο ποτίζει αμέριστα με εγωπάθεια και ναρκισσισμό, όταν οι ελληνικές τάξεις που έχουν τοποθετηθεί αυθαίρετα πάνω από τον υπόλοιπο λαό σφύζουν από Μασόνους, σε τι μπορεί ο άνθρωπος της νέας γενιάς να ελπίζει...

Και βρες τον ξένο ο οποίος βλέπει τον μικροέλληνα να σφάζεται κι από την άλλη γνωρίζει και παραγνωρίζει τις αξίες του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού και ζήτα του με το γνωστό περισσό σου θράσος να σου επιστρέψει τα μάρμαρα...

Με αυτό το πλευρό να κοιμάσαι αγαπητέ Νεοέλληνα...

Τους Χαιρετισμούς μου...