Οι ώρες οι μικρές λένε για μένα πολλά

Κάπου στις ώρες τις μικρές θυμάμαι εξύψωσα Ιούδες

Και κάπου εκεί ακολούθησα τυφλά ελπίδες φρούδες

Σαν αγγελούδια να μου κλείνουν το μάτι από ψηλά

Σαν μονοπάτι που οδηγεί στην αιώνια ξεγνοιασιά

Τρυφερά… αγκάθια… τα μύριζα συνέχεια

Μουτζουρωμένη ζωγραφιά, τι κακεντρέχεια

Σ’ αυτές τις ώρες τις μικρές που είναι μονάκριβες για μένα

Έκαψα τα σπαρμένα με μάτια μετανιωμένα

Κλεμμένα χάδια, άλικα σημάδια τόσα βράδια

Και το μυαλό να τριγυρνά στην πλήρη άγνοια

Βράδια και βράδια, ώρες μικρές

Χαμένος μες τις σκιές και τις στιγμές τις πλαστές

Με μια αρμαθιά κλειδιά στην τσέπη και τις πόρτες σφαλισμένες

Άνοιξα μόνο την πρώτη και βρήκα ματωμένες χλαίνες

Κι ένα αγκάθινο στεφάνι, τι αδυσώπητη πλάνη

Να προσπαθεί να θάψει, τον νεκρό που έχει πεθάνει

Σκιάχτηκα κι έβαλα σκοπό τη μοίρα μου να απαρνηθώ

Κι ας ξεχαστώ, θα έχω τα όνειρα οδηγό...

Τραγούδι... που δεν έχει τελειώσει... μα νιώθω την ανάγκη να το μοιραστώ...
~Riddle