Πόσες στιγμές έχω ευχηθεί, πόσοι δεν τ' άξιζαν
πόσο εντάξει ήμουν μ' άλλους που σιχάθηκα
νωρίς, το κατάλαβα ευτυχώς πρώτα για μένα
ότι δεν έφταιγε η αδύναμη και λαβωμένη φτέρνα
ξεπέρνα! του εαυτού σου την κατάρα
το αντίδοτο στο γέλιο, ρε, δεν ειν' η παγωμάρα
και τρομάρα μεγάλη, πικρό χαμόγελο
τόσα χρόνια στο "φως" κι ούτε μισό μισόγελο...
Είδα πρόσφατα ένα όνειρο στον ύπνο μου, απ' αυτά τα γρήγορα που τη μία εναλλάσσουν τις εικόνες σαν να μην υπάρχει αύριο και την αμέσως επόμενη στιγμή, παγώνουν το χρόνο, αναγκάζοντάς σε να αποτυπώσεις το στοπ-καρέ στο μυαλό και τη συνείδησή σου την κλεμμένη... Λάθος, το όνειρο το είδα ενόσω ήμουν ξύπνιος... Κι αν θυμάμαι καλά σημασία έχουν τα "στοπ-καρέ".
Στα "γρήγορα" είδα πρόσωπα να με τριγυρίζουν αδιάκοπα. Φάτσες πολύ γνώριμες. Κάποιες έκανα και να τις αγγίξω. Δεν υπήρχε ούτε μια μικρή περίπτωση να μην μετάνιωνα γι αυτό. Μάλλον γι αυτό οι "εικόνες" δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα. Σημασία όμως έχουν τα "στοπ-καρέ".
Στο όνειρο, σε αυτό που είδα όντας ξύπνιος ήμουν μόνος μου. Καμία σχέση με την πραγματικότητα (ρε λες;). Όταν βρήκα την έξοδο από το όνειρο - ή μάλλον όταν με βρήκε - συνάντησα πρόσωπα πολύ γνωστά - σαν να μην είχε περάσει λεπτό - από τις εικόνες που αντίκριζα... Τους είδα όλους ξανά, όπως τους είχα δει και στο όνειρο - ξανά και ξανά. Σημασία όμως έχουν τα "στοπ-καρέ".
Τα "γρήγορα" άλλαζαν συνεχώς. Έτσι κι αλλιώς, όλα αλλάζουν, όλα τελειώνουν κι όλα περνάνε... Ιδίως οι εικόνες και τα πρόσωπα, οι ιδέες κι οι συζητήσεις, το μίσος (ίσως) κι η αγάπη (σίγουρα). Όχι όμως τα "στοπ-καρέ"
Δεν πρόκειται να εξηγήσω ποτέ και σε κανέναν τι είναι το "στοπ-καρέ". Εξάλλου είναι πιο κατανοητό απ' όσο ακούγεται. Το μόνο που θα γράψω είναι τι είδα - τι περιείχε το δικό μου στοπ-καρέ...
Μέσα στη θολή εικόνα του, μέσα σε όνειρα χαμένα
σε πρόσωπα οργισμένα, σε μυαλά θαμμένα και ξεχασμένα
μέσα στον χαμό, σε κράματα πυρωμένα
είδα εμένα.. μονάχα εμένα..
πόσο εντάξει ήμουν μ' άλλους που σιχάθηκα
νωρίς, το κατάλαβα ευτυχώς πρώτα για μένα
ότι δεν έφταιγε η αδύναμη και λαβωμένη φτέρνα
ξεπέρνα! του εαυτού σου την κατάρα
το αντίδοτο στο γέλιο, ρε, δεν ειν' η παγωμάρα
και τρομάρα μεγάλη, πικρό χαμόγελο
τόσα χρόνια στο "φως" κι ούτε μισό μισόγελο...
Είδα πρόσφατα ένα όνειρο στον ύπνο μου, απ' αυτά τα γρήγορα που τη μία εναλλάσσουν τις εικόνες σαν να μην υπάρχει αύριο και την αμέσως επόμενη στιγμή, παγώνουν το χρόνο, αναγκάζοντάς σε να αποτυπώσεις το στοπ-καρέ στο μυαλό και τη συνείδησή σου την κλεμμένη... Λάθος, το όνειρο το είδα ενόσω ήμουν ξύπνιος... Κι αν θυμάμαι καλά σημασία έχουν τα "στοπ-καρέ".
Στα "γρήγορα" είδα πρόσωπα να με τριγυρίζουν αδιάκοπα. Φάτσες πολύ γνώριμες. Κάποιες έκανα και να τις αγγίξω. Δεν υπήρχε ούτε μια μικρή περίπτωση να μην μετάνιωνα γι αυτό. Μάλλον γι αυτό οι "εικόνες" δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα. Σημασία όμως έχουν τα "στοπ-καρέ".
Στο όνειρο, σε αυτό που είδα όντας ξύπνιος ήμουν μόνος μου. Καμία σχέση με την πραγματικότητα (ρε λες;). Όταν βρήκα την έξοδο από το όνειρο - ή μάλλον όταν με βρήκε - συνάντησα πρόσωπα πολύ γνωστά - σαν να μην είχε περάσει λεπτό - από τις εικόνες που αντίκριζα... Τους είδα όλους ξανά, όπως τους είχα δει και στο όνειρο - ξανά και ξανά. Σημασία όμως έχουν τα "στοπ-καρέ".
Τα "γρήγορα" άλλαζαν συνεχώς. Έτσι κι αλλιώς, όλα αλλάζουν, όλα τελειώνουν κι όλα περνάνε... Ιδίως οι εικόνες και τα πρόσωπα, οι ιδέες κι οι συζητήσεις, το μίσος (ίσως) κι η αγάπη (σίγουρα). Όχι όμως τα "στοπ-καρέ"
Δεν πρόκειται να εξηγήσω ποτέ και σε κανέναν τι είναι το "στοπ-καρέ". Εξάλλου είναι πιο κατανοητό απ' όσο ακούγεται. Το μόνο που θα γράψω είναι τι είδα - τι περιείχε το δικό μου στοπ-καρέ...
Μέσα στη θολή εικόνα του, μέσα σε όνειρα χαμένα
σε πρόσωπα οργισμένα, σε μυαλά θαμμένα και ξεχασμένα
μέσα στον χαμό, σε κράματα πυρωμένα
είδα εμένα.. μονάχα εμένα..
No comments:
Post a Comment