Λόγια..

Λόγια.. λόγια.. τι άλλο άλλωστε;

Απ' τα πιο νέα θα σε πάω.. στα παλιότερα..

Ρυθμικά λόγια.. με μέτρο κι ακαπέλα.. γεμάτα αισιοδιοξία και έρωτα..

Έναν έρωτα περίεργο για μένα και αλλόκοτο.. χαρούμενος έρωτας..

Παραξενεύτηκα.. και παραξενεύτηκα ακόμα περισσότερο όταν με έπιασα όχι απλά να τα σιγοψυθιρίζω, αλλά να τα τραγουδάω φωναχτά.. σαν κάτι άλλα περίεργα, δικά μου..

Αλλά άστα αυτά.. όλα τους μπορεί να ξεχαστούν εύκολα με ένα "πάρτι".. ή -όπως μου θύμισαν πρόσφατα- με τον καιρό..

Ο χρόνος, λέει, τίποτα δε γιατρεύει

λιμπίζεται μονάχα κι απ' το μυαλό ληστεύει..

Καταστρέφει ό,τι έχεις χτίσει-έμεινες εμβρόντητη

κι αφήνει μια καρδιά.. μονάχη της κι ανόητη..

Κι άλλα λόγια.. έτσι θα μ' άφηνα(ν);

Μα αν κλέβει ο χρόνος, τότε θα πρωτοστατήσω

θέλω πάντα να θυμάμαι - θα τον σταματήσω..

Θέλω κι άλλα λόγια; ευκολονόητα;

να θυμηθώ τα καλοκαίρια τ' ασυγχώρητα;

να θυμηθώ αθώες ψυχές με σκάρτους "χειροκράτορες";

ή να ζητήσω ΜΙΑ στιγμή για 8 δικές μου άπορες;

Κι άλλα λόγια.. πάμε στα δύσκολα..

Χαράζει όπου να 'ναι και όλα φαίνονται όλο και πιο θολά..

Η ανυπαρξία του φωτός τελείωνει, όπως ακριβώς και αυτή της "αγάπης"

"Κάτι σαν ν’ άλλαξα πάλι

Καθώς το χάραγμα με φτάνει

Ο πρώτος αναστεναγμός, μου φέρνει μάλλον σε πλεκτάνη

Καλοστημένο παιχνίδι

Καμάρι πρώτο, του αέρα στολίδι

Κακοφερμένο απ’ της ψιχάλας το μακρύ ταξίδι"

Δυο λόγια για αντίο αν και δε το συνηθίζω..

Βλέπω το σκοτάδι φως τώρα τελευταία.. μα το χειρότερο είναι πως το σκοτάδι, εξακολουθώ να το αναγνωρίζω ως έχει.. κάπου κάνω λάθος..

Σπάω σημάδια των καιρών να μη θυμάμαι τους απόντες.. Σημάδια πυρωμένα..