Φόρεσε καπέλο.. να δείχνει περίεργος. Δεν ήξερε καλά καλά ο ίδιος τον λόγο, μα τον τελευταίο καιρό έβλεπε τον ίδιο τον εαυτό του περίεργο.. Πολύ περίεργο. Ευτυχώς εξακολουθούσε να μην συμβιβάζεται, μα δεν μπορούσε να αντέξει στην ιδέα ότι επηρρεαζόταν τόσο εύκολα..
Έψαχνε εναγωνίως να βρει το λόγο που άλλαζε ξανά κι όσο κι αν επέμενε πως η πρώτη αλλαγή ήταν μόνο "για το καλό του", δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ίχνος θετικότητας στη δεύτερη. Τελευταίο βλέμμα στον καθρέφτη. 'Εφυγε. Ξεκίνησε για ένα ακόμη από αυτά τα δήθεν διαλείμματα που εκουσίως επιβάρυναν την όλη ψυχική του κατάσταση. Δεν το έβλεπε έτσι. Δεν είχε μάθει έτσι. Πάντα ήξερε. Πάντα θα τον συναντούσες ένα με δύο βήματα μπροστά.
Περπατούσε - σκεφτόταν. Μια απ' τα ίδια - μόνιμο θέαμα. Άνθρωποι, συμπεριφορές, αλήθειες, αλλαγές, ψέμματα, άνθρωποι.. Στην αρχή και το τέλος άνθρωποι. Άνθρωποι η αρχή του και το τέλος του άνθρωποι. Διασκέδασαν. Κατά τη γνώμη του θυμήθηκαν απλά λησμονώντας κάθε εξωγενή παράγοντα. Κάθε στόχο και κάθε αναστολή. Κάθε περιστατικό και κάθε αγέννητο..
"Καληνύχτα" τους ευχήθηκε κι έφυγε.. ξανά.
No comments:
Post a Comment