και γράφω καιρό τώρα
συγχισμένος μα ελπίζουν
όσοι λάτρεψα..
Γράφω γιατί ζω μόνο όταν νιώθω
την καρδιά μου να χτυπάει
κι όσοι κόμποι στο στομάχι γεννημένοι από πόθο
με καταβάλλουν, για να πω πως πάλι άντεξα..
Γράφω περίεργα, για να μην πω πολλά
για να μη με νιώθουν
λόγια ακούραστα, ξεπεσμένα συνειδητά
μιας και κοινά μυστικά ζω..
Γράφω τόσο συχνά όσο πραγματικά αναπνέω
είναι στιγμές κι αυτές δίνουν ρυθμό στους χτύπους
αράδες και γραμμές για να μη με δουν να κλαίω
είμαι παιδί ακόμα.. αφού μπορώ..

No comments:
Post a Comment