Ξένα λόγια πάλι..

.. μα ευτυχώς είμαι εγώ. Να συμπληρώσω κι ένα επιτέλους..

Active Member - Ντιριγκόου Ντιριμπάι (κομμάτι από το 2ο κουπλέ)

Κοιμήσου, κι εγώ μαζί σου γαληνεύω τόσο, που να με πάρει·
γίνομαι παιδί που θυμάται τόσα όσα το φεγγάρι.
Γλώσσα σκληρή κι αντρίκεια σέρνει χίλια δίκια, μα με γερνάει.
Μέρα τη μέρα μοιάζω με σφαίρα που ταξιδεύει για να σφυράει.
Μα τι σου λέω, πάνω απ’ το λίκνο και πριν τον ύπνο - άτυχα λόγια –
απλά παλεύω ολημερίς στόματα, αράχνες, μάτια ρολόγια.
Γείρε και άσε με να μουρμουράω, οργή φοράω – μη με κοιτάζεις.
Κλείσε τα μάτια και γύρνα κόσμους με τέτοιους ώμους μη χαμπαριάζεις.
Γύρω μας στέκουνε αρσενικά κυρτωμένα και φοβισμένα
και κάποια ανήμπορα θηλυκά παραδομένα, φυλακισμένα.
Της ντροπής το καραβάνι αφετηρία έχει λιμάνι πυρπολημένο,
φωτιά σπαρμένο, γι’ αυτό και μένω μήπως νικήσει το πεπρωμένο.


Πόσο θα 'θελα να στο τραγουδούσα..