Ό,τι κι αν πρόσπαθω να γράψω, σβήνεται εν ριπή οφθαλμού
κι ό,τι έπρεπε να κάψω με τονώνει
και βρίσκομαι ενδιάμεσα στα παιχνίδια του μυαλού
γουλιά στη σκέψη και γουλιά, το φως θολώνει

Ξεσκόνισα τα μάτια μου για τελευταία φορά
και τόλμησα να κάνω ό,τι νομίζω
ξέρεις τόσο καιρό, πως μια φωτιά κάνει τη διαφορά
όσο έγω δεν ξέρω αν τους αξίζω

Ξέθαψα απ' το πατάρι μου μια στοίβα αμαρτίες
και του 'κανα τη χάρη του να ασχοληθεί μαζί μου
στην πρώτη αναταραχή, πλυμμήρισα πικρίες
μα δε γνώρισα καμία να 'ρχεται απ' τη φωνή μου

Μπόρεσα και τις μάζεψα, αν κι ακόμα τις μαζεύω
μα μια με παραξένεψε απ' όλες πιο πολύ
ταλαιπωρούμαι ολημερίς κι ακόμα την παλεύω
εκείνη την πικρία μου.. κουφή και σιωπηρή