Λίγο πριν..

Πόσες πια φορές, ρε, θα κολλάς στα ίδια
θα νομίζουνε, στο τέλος, πως σ' αρέσει
τόσες κούφιες λέξεις - ριξ' τες στα σκουπίδια
και την όποια σκέψη, κοφ' τη στη μέση

Βγάζω απ' το μυαλό μου όλα όσα με ζορίζουν
κι ανοιχτό σα πέλαγος περήφανο είναι
όρκοι και φοβέρες πλεον δεν το κατακλύζουν
και η μόνη μου έγνοια να ουρλιάζω "μείνε"

Μείνε, σβησ' το φως και αφουγκράσου μόνο
ζήσε όπως όταν το παιδί σου ήσουν
τότε δεν τους άκουγες "ποια κούραση και πόνο;"
τότε ήσουν εσύ - το μυαλό και το κορμί σου

Τώρα μόνος πάλι, μα με χόμπι που τσακίζουν
μόνο μια φωνή να σου φωνάζει "ζήσε"
μα τα αυτιά σου μόνιμα σ' αυτούς που μουρμουρίζουν
έφτασε ο καιρός, το παλιόπαιδο σου σβήσε
κι άνοιξε ο ουρανός και γεννήθηκε ο θεός
είσαι μια "εξέλιξη".. από δω και μπρος