Για τη στιγμή...

Η παρέα διασκέδαζε
όλοι έπιναν, γελούσαν, χόρευαν

Ξάφνου, ο Νίκος πετάχτηκε
μες τη ζάλη του, κάτι είπε για βόλτα στη θάλασσα...
να έπαιρναν είπε τις μηχανές και να πήγαιναν να συνεχίσουν το "πάρτι" εκεί.

Η Μαρία σκεπτική... φοβόταν, ένιωθε πως δεν έπρεπε να ακολουθήσουν το Νίκο...
Με το φιλί του ηρέμησε.
Μετά από λίγο βγήκαν έξω... γέλια πολλά ακούγονταν...

Οι μηχανές έδιναν στα παιδιά τον ίλιγγο που τόσο γούσταραν... Στη Μαρία πρόσφεραν μια φοβισμένη ματιά στο μέλλον.

Ξαφνικά, ένας δυνατός θόρυβος ακούγεται... Σιωπή.

Ποιος θα τους το πει; Ποιος θα τους το πει; αυτή η ερώτηση σιγοψιθυρίζεται αδιάκοπα στη γωνία του θαλάμου.

Ο Νίκος έτρεμε, φοβόταν... δάκρυα γέμιζαν τα μάτια του...
Θα τη θυμούνται όλοι... ήταν υπέροχη κι όμως έφυγε άδικα... σε μια στιγμή... χωρίς να φταίει...

Στην κηδεία, το σκαμμένο πρόσωπο του πατέρα της να δηλώνει το κενό.

Ο Νίκος έχει λυγίσει.
"Πού πας ματάκια μου χωρίς εμένα;"

Τόσες συμβουλές ακολουθημένες κατά γράμμα στράφι... για χάρη της στιγμής.

Στα όνειρά του ο Νίκος βλέπει μόνο δαίμονες. Φοβάται να αντικρίσει τη Μαρία.
Φοβάται τα μάτια του αγγέλου του.


"Το παραπάνω κείμενο δημιουργήθηκε μέσα από τις σκέψεις τις Λουκίας.
Την ευχαριστώ που με άφησε να συμμετάσχω σε αυτή τη διαδικασία..."