Θυμάται ο νους, θυμάται και το σώμα

Μετάξι ποτέ δεν έγινες, σκουλήκι έμεινες
στα σκουπίδια οι κόποι μου, οι κόποι σου και ξέμεινες
παρέμεινες κοντά στη χάρη μου, για χάρη μου
μ' ακολουθούσες συνεχώς, στραβό μαύρο λιθάρι μου
πιθάρι με μελάσα, ζύμωση κι απόσταξη
για ρούμι και στα πράσα, τη μέθη, την απόληξη
της ψυχής μου, της ζωής μου το κουδούνι
σαν χτύπαγες για ξύπνημα, αλύπητα κι οι ρούνοι
που μου διάβαζες -κάθε ύστερα και έναν-
τους θυμάμαι όλους - ξεχωριστά και έναν έναν.
Τα χαλάσματα που διάβηκα δε δείχνουν να σε τρόμαξαν
σε γέρασαν όμως και σ' αποφώνησαν
τόλμησαν να σε προκαλέσουν - μια ζωή δίπλα δίπλα
ρε τι κατάλαβες, πες μου, και θα με πάρει η νύχτα
ούτως ή άλλως, τα βλέφαρά μου μένουν ανοιχτά
ώρες, μέρες και νύχτες τώρα, όμως, αρκετά
φωνές μες στο σκοτάδι, μου τις έκρυβες - καλά έκανες
κι όμως σε μια απόκρυψη κατάφερες και πέθανες.
Δεν άντεξες, το δίχως άλλο, φάνηκε
και τότε τα παράτησες... Κρίμα.

Riddle

"Αυτό που ήξερες, μάθε πως δεν είσαι,
με τ' όνομά σου κανείς δε σε φωνάζει.
Τίνος το πρόσωπο φοράς Κοίτα πως είσαι.
Μες στον καθρέφτη κάποιος σε κοιτάζει.
Δεν είσαι αυτός που θα σου πω, σ' έχω ξεχάσει.
Δεν ήσουν άλλοτε εδώ, λάθος θυμάσαι.
Ήδη ο χρόνος που ζητάς έχει περάσει·
σ' έχω ξεχάσει, μα εσύ ακόμα φοβάσαι."

Sadahzinia

Πόσο μπορεί κάτι να ταιριάζει στο μυαλό σου...