http://dreamingbrazil.blogspot.com/2008/03/blog-post_04.html
κι όλοι οι φόβοι που είχα έκοψαν την αναπνοή μου
Τρομακτικοί κι ελεύθεροι και αποπνικτικοί
σκόρπιοι από δω κι από κει, χόρευαν.. μα..
Είπα να κάνω μια εξαίρεση - τους γνώρισα
τους έκανα όνειρα, μαζί τους χόρεψα
Έζησα την παράνοιά μου, άκουγα τα λόγια άλλων δικά μου
Μοίρασα το μυαλό στους εφιάλτες και τα όνειρά μου
Και κάπου μες στις φωνές συνείδηση άφωνη μικρή:
"Μη χάσεις τα όνειρα δε θα χεις επιλογή"
Άστο το τίποτα, άστο -κι ας ειν υπέροχο- να υπάρχει
καλύτερα να μη σε βρουν ποτέ, στ' άχυρα κόκκος στάχυ..
No comments:
Post a Comment