Αν ονειρέυομαι...

Με ρώτησαν -ξαφνιασμένοι- αν όντως δεν ονειρεύομαι τον εαυτό μου "κάπως".
Η απάντηση, μάλλον, τους ξάφνιασε περισσότερο.
Προτιμώ λοιπόν να μην με δω στο μυαλό μου μετά από χρόνια..

Αυτά που εγώ ονειρεύομαι, προσπαθώ να τα ζω κάθε μέρα.
Αυτά που εγώ ονειρεύομαι, πολλές φορές δεν έχουν καν χώρο για μένα.

Πες μου λοιπόν αξίζει να με ονειρεύομαι;
Δες λοιπόν πώς έχει το πράγμα.. Με ονειρεύομαι..
Με ονειρεύομαι παρέα πιασμένη απ' τους ώμους - ώμοι γεροί, γεμάτοι ζωή, ώμοι που δεν θα απέρριπταν ποτέ έναν άλλον, μοναχικό ώμο.

Κι όμως.. δεν πείθω κανέναν..
Στα δικά μου όνειρα, η θολούρα στα μάτια έχει εκδιωχθεί καιρούς τώρα. Τα μάτια παραμένουν λαμπερά, φωτίζουν το πρόσωπο. Τα μάτια ερωτεύονται - δεν προδίδουν. Οι κόρες διαστέλλονται συνεχώς, δίνοντας έναυσμα σ' απαρχές δακρύων.
Δεν είναι κακό.. Κι η ευτυχία δακρύζει.. και κλαίει πολλές φορές.
Άκου και δες όμως. Τα όνειρά μου απεικονίζουν εμένα κι εσένα αγκαλιά - μην ψάξεις ένα εσένα..
Ίδιο πιάτο, ίδιο ποτήρι.
Τα όνειρα παίρνουν ζωή αν τα όνειρά μου γίνουν δικά σου - ή αν είναι ήδη δικά σου, προτού στα ψιθυρίσω.
Άκου και δες όμως. Μην ονειρεύεσαι αν δεν πρόκειται να ζήσεις.
Άκου και δες. Ζήσε. Άκου και δες και σκέψου πριν τη νύχτα απαρνηθείς.