Ψάχνω εμένα πάλι, τον γνωστό ερωτευμένο μου εαυτό..
Τις λέξεις που με περιγράφουν ψάχνω, τα χρώματα που με γεμίζουν, τα ψάχνω κι αυτά..
Αυτό! Ποιο; Αυτό που θα με σώσει, αυτό κι αν ψάχνω..
Ψάχνω κι άλλα, κι άλλους πολλούς. Ψάχνω να βρω μυαλά παρόμοια..
Το ίδιο φυλακισμένα.. Το ίδιο προδομένα.. από την ίδια τους τη συνείδηση..
Το ίδιο! Το ίδιο γήρας στα χέρια.. Το ίδιο "μισογεμάτο" τσουβάλι στην πλάτη..
Πού και πότε ξεμακρύναν όλα/όλοι αυτοί; Για πού;
Τέλος πάντων - όπως πάντα.. Αγάντα στο μυαλό..
Και μόνος να είμαι ή να μείνω.. Τι μ' αυτό;
Μόνος μου είμαι έτσι κι αλλιώς..
Χωρίς πίστη, θρησκεία, παράταξη, αδελφό.. Πες μου ποιον έχω;
Έχω εμένα ρε, κι αν δεν είμαι ελεύθερος θα γίνω.. Κι όταν γίνω, θα παραμείνω..
Κι αν δεν έχω και προκείμενο.. Χρέωσέ το κι αυτό στη νύχτα που μου έχει πάρει την καρδιά..
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment