Απ' τα αλησμόνητα συρμένα για δεύτερη φορά
κατατρεγμένα σαν την πρώτη, λεπτή διαφορά..
Να που του χρόνου τα μάγια και του καιρού μου τα ξόρκια
ακμάζουν πάντα φυτεμένα στην καρδιά
είν' του Σεπτέμβρη τα πρωτοβρόχια
και κάποιου Ιούλη η πανέμορφη νυχτιά
είναι το σφίξιμο εκείνο στο στομάχι
σαν νιώθεις πως.. όλα σ' έχουν ξεχάσει
είναι το κρίμα, οι εγωισμοί, τα λάθη
κι όσα εμπόδια θαρρείς είχες ξεπεράσει
Είναι τα δάκρυα κι η βροχή που παράλληλα πέφτουν
όταν με πόνους στο κεφάλι ξυπνάς
είτε μετά από μεθύσι και χημικά που σ' αρέσουν
νιώθοντας κάποιος, μα μη ξέροντας που πας
Μαγεία είναι να νιώθεις πάντα μόνος
μα ξόρκι να.. ξέρεις πως θα 'ναι εκεί
κάποιος παράξενος τύπος που σου γνώρισε ο χρόνος
και ζει στο δίπλα κελί, μέσα στην ίδια φυλακή
..για τους "φυλακισμένους"
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment