Είμαι ο εφιάλτης του νου μου και τ' αποφόρι του ονείρου
είμαι το ξέσπασμα της νύχτας πάνω στον πνιγμό του ήλιου
είμαι η ζωή που δε δέχτηκα ποτέ μου να ζήσω
και το κουράγιο που σου έλειπε.
Ήμουν στρατιώτης τον καιρό που αντέχαμε παρέα
ήμουν η πιο όμορφη νύχτα κι η πιο θαυμάσια μέρα
ήμουν η τρέλα που δεν κότευε στιγμή στο μυαλό μου
κι η λογική που σου διέφευγε.
Είμαι ο άνεμος που έκαιγε το πρόσωπό μου
είμαι η βροχή που έπνιγε τον κάθε λυγμό μου
είμαι το σθένος που δε δίσταζε να μένει άυπνο
και το σιγοψυθίρισμα στ' αυτιά σου.
Ήμουν ο πρώτος που μου μίλησα ανοιχτά όπως τώρα
ήμουν ο κρότος της αλήθειας και του ψέματος η φόρα
ήμουν αυτός που δεν έμεινε ποτέ του πίσω
και η πρώτη έγνοια πίσω απ' τη σκιά σου.
Ήμουν πολλά. Είμαι περισσότερα. Θα είμαι εδώ, όπως ποτέ.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment