Άκου με λίγο, τι σου θυμίζω
πάλι το χθες μου ροκανίζω
κι όσο αντέχω θα κουβαλάω
όσα μου φόρτωσαν κι όσα χωράω
Άκου με λίγο, άκου και δες
και αν έλεγες, σταμάτα να λες
σαν σπόρος που δεν τον γούσταρε το χώμα
σαν λέξεις που ηχούν στ' αυτιά σου ακόμα
Όπως της τελευταίας ματιάς ο πόνος
μέσα από βλέφαρα σβηστά
όπως του τελευταίου φιλιού ο άχρηστος ρόλος
κι η ειρωνικά ξάστερη νυχτιά
Άκου με λίγο και διάβασε με
μικρή μου ιδέα ξεγέλασε με
δωσ' μου ζωή και παρ' την πίσω
παράτα με να παραπατήσω
Άκου με λίγο, από τότε πιο λίγο
όσο με κρύβω, πόρτες ανοίγω
λες και χαρά δε βρίσκω πια να περνάνε οι μέρες
και στο μυαλό μου αιθέρες
Κράτα γερά ψυχή μου αντάρτισσα
κι ας νιώθεις άχρηστη στου χρόνου το τέρμα
χωρίς εσένα, στραβοπάτησα
αφού μου χάρισαν κι άρχισα κι έζησα κι ένιωσα κι έλαμψα μέσα σε ψέμα
Άκου με..
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment