Έλλειψη όλων

Άδειος ο χρόνος στον καπνό
που γεμίζει το άδειο σπίτι
κι η ανάσα σε ενοχλεί
μιας κι είναι η μόνη που μυρίζει
Προκαλεί ειρωνικά
την ευαίσθητή σου μύτη
που ξεσυνήθισε ένα δάκρυ
να την περιτριγυρίζει

Είχε τόσο συνηθίσει σ' ένα ξένο φρέσκο δάκρυ
και περίμενε από σένα ποτέ μην της λείψει κάτι
Τόσα αρώματα σου πρόσφερε απλόχερα
και "ο κίνδυνος" σου φώναξε "ειν' κοντά"

Μα όπως τα μάτια σου
ποτέ σου δεν αγάπησες
και στα αυτιά σου
δεν είχες εμπιστοσύνη
κι όπως τα πόδια σου
σου λένε παραπάτησες
έτσι θρυμμάτισες
τη μυρωδιά εκείνη

Πού είναι η γαλήνη που υποσχέθηκες στην πάρτη σου
και η ομορφιά που δήθεν θα 'βλεπε το μάτι σου
που είναι η ηρεμία που είχες πάντα και γιατί τη σκοτώνεις
δε σ' έχω δει ποτέ να μετανιώνεις